Dag 8 – Maandag 21 oktober 2019

Vandaag hebben we op de planning staan om opnieuw richting de Westpunt te gaan. Maar nu eerst de andere kant van het eiland. Daar is een Nationaal Park met prachtige vulkanische rotsen waar de golven hoog tegenaan slaan. Het is weer bijna een uur rijden, maar het zou het zeker waard gaan zijn. We willen daarna dan door naar de andere kant van het eiland, waar je in de middag zeeschildpadden kunt zien. Saïda wil graag mee en dat mag uiteraard.

Voor onderweg nemen ze een spel mee waarbij ze woorden moeten uitbeelden. Maar voordat we echt op pad kunnen zullen we eerst nog een ontbijt moeten scoren. We gaan naar de supermarkt Vreugdenhil die achter Lunapark ligt. Lunapark is de supermarkt waar we tot op heden eigenlijk steeds de boodschappen deden. Maar Vreugdenhil schijnt een nettere supermarkt te zijn. Nou en daar is geen woord aan gelogen. Bij binnenkomst alleen al en de groente en fruit afdeling is voor een retailer om de vingers bij af te likken. Het fruit ligt prachtig netjes in rijtjes gestapeld.

We kopen fruit, broodjes en beleg en nemen nog wat extra water mee. We wilden eigenlijk ook nog een snorkelmasker, maar degene die we zoeken hebben ze hier niet. Dan toch nog maar even naar Lunapark. Daar hebben ze dat masker wel, maar kost hij 175 Antilliaanse gulden. Dat is echt te gek en dus kopen we alleen een duikbril en een luchtbed met een soort kijkgat. Hopelijk kun je met dat luchtbed drijven en door het kijkgat gemakkelijk naar de visjes kijken.

De reis gaat verder maar kent nog een tussenstop. We moeten namelijk tanken. Er zit echter heel dichtbij een tankstation. Het lijkt een self service ding te zijn waar je met je pinpas de pomp kunt activeren. Het lijkt te lukken, tot de laatste stap. Na het invoeren van de pincode zegt het apparaat checking… en dan invalid num. Ik probeer het nog eens, maar weer het zelfde euvel. Het kan niet liggen aan Joke’s pinpas, die werkte in de winkel namelijk gewoon. Gelukkig hebben we Joke’s pinpas nu al mijn passen verdwenen zijn. Bij de pomp naast me staat een Nederlandse vrouw met haar dochter die ook probeert om de pomp te activeren. Maar ook daar invalid num. Dan blijkt dat we bij de balie moeten betalen. In een stenen gebouwtje naast het tankstation zit een vrouw achter een dikke bijna kogelwerende ruit. Ze is amper zichtbaar. Als ik aankom duwt ze een metalen bak naar buiten. Een beetje zo’n ding als vroeger bij het postkantoor als je geld ging halen of zoals bij de Franse tolwegen. Daar moet ik de bankpas op leggen en dan trekt ze hem weer naar binnen. Ik denk dat ik vervolgens de pincode moet intoetsen, maar vraag me af hoe. Aan de buitenkant zit alleen een speakertje waardoor je de vrouw kunt horen praten. Maar ze wil nu helemaal geen pincode. Ik word weggewoven en moet terug naar de auto om te gaan tanken, terwijl zij de bankpas heeft. Het duurt even voor de pomp werkt, maar dan kan ik de tank volgooien. Daarna terug naar de balie waar dan uit de metalen uitschuif bak een pin apparaat geduwd wordt en ik kan betalen. De bak wordt weer terug geschoven en ik krijg de pinpas en kassabon terug.

Dan kunnen we echt op weg naar het Noorden. Onderweg spelen de meiden op de achterbank het spelletje waarbij ze woorden moeten uitbeelden of omschrijven. Ze hebben grote lol.Zonder problemen komen we aan bij de ingang van het Nationaal Park Shete Boka. We parkeren de auto en moeten bij een balie eerst toeganskaarten kopen. Zeventien gulden vijftig per persoon. Oef best prijzig. Maar dan zien we dat kinderen tot en met twaalf jaar slechts 2 gulden zijn. Ze vraagt de leeftijd van de kinderen. Tien, twaalf en twaalf zeggen we. “Is zij twaalf jaar?”, vraagt de vrouw terwijl ze naar Saïda kijkt. Ja dat is toch echt zo. Een flink lengteverschil, maar toch is de grootste zelfs drie dagen jonger. De vrouw lijkt het te accepteren en zo valt de totaalprijs uiteindelijk mee.

We krijgen – nou ja kopen, want hij kost 1 gulden – een kaart waarop de verschillende plekken staan aangegeven waar je kunt parkeren en iets kunt bekijken. Zo hoef je niet teveel te lopen. Dat is maar goed ook, want het is echt bloedheet hier. We rijden naar de eerste plek en parkeren de auto. Op hoogte is het een grote vulkanische vlakte waar amper iets groeit. Dan is er een soort ravijn of inham waar op de bodem met stenen allemaal woorden en tekens zijn geschreven. Het geheel lijkt bijna een soort opdracht van Wie is de mol? We volgen het pad dat met kleine steentjes markeert waar je veilig kunt lopen. Er is een prachtig uitzicht over de zee en je ziet hoe de golven woest tegen de rotsen slaan.

Dan lopen we via een trappetje naar beneden. Daar waar met grote stenen de woorden geschreven liggen. Zo grappig hoe menselijk gedrag werkt. Want doordat daar allemaal woorden liggen voel je de drang om dat dus zelf ook te gaan doen. We besluiten J ♡ E neer te leggen, in het kader van de bruiloft. We leggen het op een rotswand, zoals er ook al andere teksten op rotswanden liggen.

Beneden is het echt bloedheet. De wind vanaf zee helpt iets, maar door al het gesteente om je heen straalt alles hitte uit. Verderop in de hoek staat een dode boom, wat het geheel een wat makabere uitstraling geeft. Het lijkt wat op the elephant graveyard uit de Lion King. We lopen aan de andere kant een trappetje op waar je de zogenaamde natural bridge kunt zien. En er overheen kunt lopen. Hier loopt de rots ver de zee in met er onder een onderdoorgang waar de zee onderdoor stroomt.

We keren terug naar de auto en rijden naar het volgende punt. Even afkoelen met de airco van de auto is een welkome afwisseling. Bij het tweede punt volgen we eerst een pad tussen begroeing door. Minder brandende zon, maar zeker niet minder warm. Dan loop je weer een soort lagune in. Ook hier weer menselijk kopieergedrag. Hier liggen overal stenen op elkaar gestapeld. De meisjes roepen meteen dat ze dat niet gaan doen. “Veel te warm om weer met stenen te sjouwen”. Maar ik kan het niet laten en maak zelf ook een torentje.

We keren weer terug naar het pad tussen de bomen door en overal hoor je door het geritsel van de blaadjes dat salamanders weg schieten. Er zitten prachtig gekleurde exemplaren bij. Dan weer even afkoelen in de auto en naar de volgende plek.

Dit is misschien wel de meest indrukwekkende van het geheel. Er is een soort inham waar de zee in gedrukt wordt en waardoor met een enorme klap een grote golf terug slaat. Door de enorme hitte zou je heel graag onder dat neervallende water staan, maar dat is veel te gevaarlijk.

Als laatste bezoeken we nog een grot waar je het water van dichtbij er in ziet slaan. Dan keren we terug naar de ingang waar we graag een koel drankje halen. Joke had gezien dat je die bij het loket waar je ook de toegangskaartjes kocht kon krijgen. Vreemd genoeg kunnen de drankjes niet gepind worden en moeten contant. Gelukkig hadden we net wat contant geld gehaald om straks bij het schildpaddenstrand een paar ligbedden te kunnen betalen.

We nemen het drinken mee in de auto zodat we niet langer in de hitte hoeven te zitten. Het ritje richting schildpaddenstrand is niet lang. We zitten precies bij een doorsteek waardoor we binnen een kwartier van de woeste rotskust naar het rustigere strandgedeelte aan de andere kant van het eiland komen.

Op het weggetje naar het strand staan al veel auto’s. We parkeren ook langs de weg en lopen richting het strand. Daar is het op en rondom een steiger een drukte van belang. Een wat gedrongen mannetje staat wat te schreeuwen op de steiger en gooit stukken vis in zee. In de zee om de steiger drijven allemaal snorkelaars. We lopen er heen en zien meteen al heel veel zeeschildpadden tussen de snorkelaars zwemmen. Grote en kleine. Wat een mooie beesten.

We regelen twee bedjes en kleden ons om. De bedjes zijn met 10 gulden per stuk flink duurder dan op het andere strand. Al denk ik dat de dame gewoon een slaatje uit de nietsvermoedende toerist slaat. We gaan met duikbril de zee in, maar de man is gestopt met voeren en de meeste schildpadden zijn alweer weg. Er zwemt nog één grote rond. De zee ruikt enorm naar vis door al die vis die de man er in gooit. Als je met je duikbril naar beneden kijkt zie je de stukken vis ook op de zeebodem liggen. Maar je ziet ook prachtige vissen. Nog meer verschillende dan bij het andere strand. Het water is hier wel iets minder helder, maar misschien komt dat ook wel door de stukken doorgesneden vis.

Afwisselend bewaken we onze spullen en gaan we de zee in. Als ik later drijvend op het luchtbedje met de duikbril de onderwaterwereld verken zie ik de zeeschildpad voorbij zwemmen. Machtig mooi om dat van zo dichtbij te zien.

Na twee uur zetten we koers richting appartement. We rijden nog even langs het strand De Grote Knip, waar ik een laatste check op mijn portemonnee doe. Ik vraag bij het eettentje of hij misschien gevonden is, maar helaas. Mijn knip is niet op De Grote Knip.

Thuis halen we wat te eten en spelen nog gezellig een spelletje Skip-Bo. Dan gaan we lekker slapen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s