Dag 7 – Zondag 20 oktober 2019

Vandaag staan we heel vroeg op. Er is een familieritueel gepland op het strand in de Westpunt, waarbij de familie in alle vroegte samenkomt en zal barbecueën op het strand. De bedoeling is om zo vroeg te gaan dat je de zon ziet opkomen.

De familie verzamelt eerst bij Edions broer. Joke en ik gaan samen met opa en de meiden rechtstreeks naar het strand. Het is ongeveer een uur rijden en dus vertrekken we mega vroeg. De wekker op 4.30u en om vijf uur zitten we in de auto op weg naar de Grote Knip op de Westpunt van het eiland.

Alleen Joke wordt niet goed wakker. Ze voelt zich plotseling heel misselijk. Toch vertrekken we wel in de hoop dat het weg zal trekken. Als we een kwartier onderweg zijn wordt het niet beter. De hobbelige weg en het stijgen en dalen door bergachtige wegen helpen niet bepaald mee. We stoppen even langs de kant, omdat het echt niet gaat. Het is even de vraag of Joke moet overgeven. Terwijl we daar aan de kant staan lopen er wat honden, waarvan niet helemaal duidelijk is of ze een gebouw beschermen of dat ze gewoon rondzwerven. Joke hoeft uiteindelijk niet over te geven. Ze ruilt van plek met opa en gaat voorin zitten. Dan proberen we verder te rijden. Het is een lange weg richting het noordwesten van het eiland. Langzaam trekt de ergste misselijkheid weg en dat is maar goed ook want het laatste stukje lijkt wel een achtbaan. 17% helling en daling 3 keer achter elkaar.

Zo bereiken we dan toch het strand van de Grote Knip. Het begint inmiddels langzaam licht te worden. Een echte zonsopgang is er niet te zien, omdat we aan de westkant zitten en de zon dus voor ons gezien opkomt van achter de bergen. Het is wel bijzonder om zo vroeg op het strand te zijn. Er is nog helemaal niemand op dit idyllische plekje. Het strand ligt omsloten door hoge rotsen en er staan palmboompjes op. Terwijl we een stuk het strand op lopen schieten overal kleine zandwitte krabbetjes weg. Je ziet ze bijna niet, alleen hun zwarte oogjes verraden hun aanwezigheid. Overal zie je kleine ronde gaatjes in het zand waar de krabbetjes in schieten.

We nemen plaats op een paar ligbedden onder de bomen. Dan lopen we naar de zee. Als ik uit de cameratas mijn telefoon wil pakken om wat foto’s te maken valt me op dat mijn hoesje dat tevens mijn portemonnee is er niet in zit. Ik heb mijn telefoon niet in mijn hoesje gehad, omdat ik hem als navigatie heb gebruikt. Maar ik dacht wel dat mijn hoesje los in de cameratas moest liggen. Misschien is ie er uit gevallen toen ik de camera pakte? Ik loop even terug naar de auto om te zien of ik hem ergens zie liggen. Maar ik zie hem niet. Misschien ligt ie gewoon in het huisje en heb ik hem gewoon vanmorgen vergeten er in te doen? Dat zal dan haast wel.

We bekijken de prachtige baai bij ochtendlicht en gaan dan even de zee in. Daar zwemmen hele licht gekleurde visjes. Ik pak wat restjes van de broodjes die we onderweg niet helemaal opgegeten hadden en voeren kleine kruimeltjes waardoor er een hele school van die visjes komt. Super om te zien (maar moeilijk op beeld vast te leggen).

Sarah en ik zwemmen een stukje verder de zee in en gaan wat meer richting rotsen, omdat ik weet dat daar meestal meer vissen zitten. Onderweg daar naartoe zien we een gekke langwerpige vis. En bij de rotsen zitten inderdaad meer vissen. Prachtige zwarte, geel-zwart gestreepte, gele en een hele grote fel blauwe. Wat een gave belevenis!

We zijn er al ruim een uur als ook de rest van de familie komt. Er is dan eeder al een grote bus gestopt met een andere familie die allemaal barbecue benodigdheden op het strand geïnstalleerd hebben. We hadden ook al ergens gelezen dat zondag de dag is dat alle locals naar het strand gaan. Er is boven aan het strand een stuk verhard waar ze alle spullen klaar zetten. Ze hebben besloten niet te gaan barbecueën, maar het eten dat over was van de bruiloft op te warmen. Er was veel over en de familie heeft er veel werk in gestoken. Heerlijk vlees en zelf gemaakte aardappel- en kipsalade.

Maar voordat het zover is dat we gaan eten eerst chillen op het strand. Lotte bouwt een zandkasteel dat ik met koraalsteentjes tot Fort Lotte benoem. Met de duikbrillen die de anderen bij zich hebben kunnen we de visjes nog beter bekijken. Zo’n bijzondere ervaring. Ter hoogte van de plek waar we nu zitten is een soort rotsplaat in het eerste stukje zee. En waar die rots ophoudt zitten veel visjes.

Na een paar uur wordt het eten opgewarmd. Joke is inmiddels een flink stuk opgeknapt en vraagt of ze kan helpen. Maar nee, dat is niet de bedoeling. “Jullie moeten gewoon genieten”. Ze genieten er zo van om de familie bij elkaar te hebben en ons allemaal te verwennen. Zo mooi om te zien.

We smikkelen een heerlijk bordje eten en drinken van de zelfgemaakte punch. Wat een werk heeft er in al dat eten gezeten. Ondertussen zien we donkere wolken en horen we het af en toe wat donderen. Even lijkt het echt te gaan regenen, maar het blijft bij een paar spatjes.

De volle maag, het vroege opstaan en de warmte beginnen zijn tol te eisen. Ik merk dat ik moe wordt en ik ben niet de enige. Als ik gesnurk naast me hoor zie ik dat opa op het strandbedje in slaap is gevallen. We besluiten terug naar het appartement te rijden.

Onderweg is Joke naast me in slaap gevallen. Als ik even later achter me kijk zie ik ook opa knikkebollen en wegvallen. Lotte is ook in slaap gevallen. Alleen Sarah zit er tussenin me nog lachend aan te kijken. We hobbelen en slingeren verder. Dan zie ik Sarah’s ogen ook zwaar worden en ook haar oogjes sluiten en zo heb ik een auto vol slapende mensen. De koppies van opa en Sarah botsen steeds bijna tegen elkaar.

Tegen de tijd dat we bij het appartement zijn slaapt alleen Lotte nog. We maken haar voorzichtig wakker. In het appartement is het eerste wat ik doe het zoeken naar mijn portemonnee. Maar het is er niet! Shit. Dan toch ergens verloren! Wanneer heb ik hem voor het laatst zeker weten gehad? Bij het restaurant gisteravond. Daar dan misschien toch maar even langs gaan. Maar die is nog dicht, dus eerst maar even het zoute zeewater van me af douchen en proberen een siësta te houden. Wel alvast even de bankpassen tijdelijk blokkeren.

Dat slapen lukt me niet echt. Maar ik rust wel even op bed. Rond kwart over vijf wil ik naar het restaurant gaan en zie ik Joke op de bank slapen. De meiden zitten allebei filmpjes te kijken. Ik rijd even alleen naar het restaurant, maar ook daar is mijn portemonnee niet. Ik zal moeten accepteren dat hij echt weg is. Het enige waar ik eigenlijk echt van baal is dat mijn rijbewijs er in zit. Die bankpassen kun je blokkeren en dan komt dat wel goed, maar identiteits fraude ligt wel op de loer met een verloren rijbewijs.

Ik moet dus nog aangifte doen van het verloren rijbewijs. Gelukkig wil Edion met me mee. Dat is toch net wat prettiger, omdat hij in het Papiaments makkelijker kan communiceren. We rijden naar Punda naar het hoofdbureau van de politie. We bellen aan en er komt een agent naar de deur. Hij vertelt ons dat we niet hier moeten zijn, maar bij Politur. Een speciaal bureau voor toeristen. Deze zit op Mambo beach. Hij zegt dat ze nu bij de Caracasbaai zijn, maar dat ze naar het bureau komen en we daar dus moeten wachten.

We moeten zoeken, want als we bij Mambo beach rijden zien we het zo niet. Edion vraagt het na aan meerdere security mannetjes en dan vinden we het bureautje. Er is inderdaad niemand. We wachten voor de deur. Als één van de security mannen weer langs loopt vraagt Edion of hij ze kan contacten. Hij belooft dat te proberen. Niet lang daarna komt hij terug en zegt dat ze er inderdaad aankomen. Poco poco.

Vrij snel daarna komen ze er inderdaad aan. Een vriendelijke agent heet ons welkom. Zijn collega gaat met een zak eten van de Burger King aan een tafeltje in de hoek zitten. De agent vraagt om mijn paspoort, maakt een kopie en vraagt me mijn gegevens en hetgeen ik verloren ben op het kopietje te schrijven. Daarna gaat hij het overtypen. Tik, tik, tik, gaat het met beide wijsvingers. Ondertussen komen via de politiescanner die op een tafeltje achter hem staat af en toe wat berichten binnen.

De agent vraagt me nog eens te beschrijven hoe ik het verloren heb en hij probeert dit in de aangifte op te nemen. Tik,… tik,… tik, gaat het weer. In een soort Papiaments-Nederlands staat de aangifte op papier. Ik mag het lezen ter verificatie. Ik bedwing mijn behoefte om details juist te laten zijn over de exacte toedracht, omdat ik me besef dat dit uiteindelijk slechts een formaliteit is. De belangrijkste dingen staan er in die ze moeten weten als de portemonnee misschien toch nog gevonden wordt.

Met de aangifte op papier keren we terug naar het appartement. Daar zijn Joke en Lotte een spelletje Skip-Bo aan het doen en zitten opa en oma lekker in gesprek. Ik speel nog een spelletje met ze mee en dan gaan we allemaal naar bed. Nog voordat Sarah onder de douche vandaan komt ben ik al in dromenland.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s