Dag 10 – Woensdag 2 augustus 2017

Joke heeft Helena gevraagd of er ergens een mogelijkheid is om een wasje te draaien. Ons oorspronkelijke plan was om in Stockholm een wasserette op te zoeken, maar ik krijg daar toch een beetje een stressig gevoel van. Ik zie ons alweer een halve dag bezig met het zoeken ernaar en het regelen van die was. Dat vind ik zonde in de korte tijd die we daar hebben. Helena reageert echter niet. We besluiten daarom eens na te vragen bij het informatiecentrum in Torsby, waar we altijd langs komen op weg naar de supermarkt. We nemen ook meteen het afval mee, zodat we dat kunnen storten. Als je bij ons huisje wegrijdt kom je net op de grote weg langs een soort afvalplein met verschillende containers. Als we daar echter aankomen, blijkt dit alleen voor plastic, papier, glas en blik te zijn. Een meneer die daar net ook wat aan het storten is vertelt dat het overige afval in de afvalbak moet. Maar ja, die hebben we dus niet. Dan toch maar even terug richting Gammelbyn, waar volgens Helena het afval gestort kon worden. We vinden dat dorpje echter niet, maar nemen aan dat ze de camping annex vakantieparkje bedoelt, die iets verderop ligt. We parkeren de auto en lopen richting receptie.

Daar zit buiten een mevrouw onder een afdakje. Toch lopen we eerst even naar binnen, maar in het gebouw zelf is het stil. Niemand te bekennen. Dus dan maar die mevrouw aanspreken. Ze staat ons vriendelijk te woord en geeft aan dat we inderdaad het afval bij hun kwijt kunnen. “We love garbage!”, zegt ze gekscherend. Ze laat zien waar we moeten zijn en hoe we vanuit ons huisje daar gemakkelijk kunnen komen. Dat blijkt hetzelfde paadje te zijn als waar ik met de meiden al eens langs gelopen heb. We lopen terug en Joke vraagt of we hier toevallig ook een wasje kunnen draaien. Dat kan inderdaad als we voor 60 kronen een muntje kopen. Ze neemt ons mee naar de andere kant van het parkje, waar onder een huisje een klein keldertje zit met een wasmachine. Door in een machine aan de muur een muntje te gooien, krijgt de machine stroom en kun je wassen. Waspoeder is aanwezig. Terwijl we richting dat huisje lopen vraagt de vrouw of het ons bevalt in Zweden. We geven aan te genieten van de rust en het prachtige land. Ze vraagt waar wij vandaan komen en we vertellen dat we uit Nederland komen. “Oh dat is toch dat land waar je niet zomaar overal mag lopen? En waar je een boete krijgt als je bloemen plukt?”. Grappig om te merken hoe een bepaald beeld over een land kan ontstaan. Maar inderdaad, in verhouding met hier in Zweden is het een stuk strikter over waar je mag gaan en staan. Op het terrein loopt een pony. Volgens de vrouw een dier dat gewoon rondloopt door deze omgeving.

paardjelooptlos
Een pony loopt gewoon los door het Zweedse land

Joke gaat de was aanzetten (we hadden al een tas met was meegenomen) en ik ga met de meiden het afval wegbrengen. Fijn dat we nu weten waar we dat kwijt kunnen. Als we terugkomen zien we Joke al buiten en staat ze het paardje te aaien. Hij loopt met Joke mee richting de auto. Ook de meiden gaan het paardje even aaien. Dan loopt hij verder het terrein af en kunnen wij naar Torsby voor een paar boodschappen. Met een beetje geluk is de was dan net klaar als we weer terug zijn.

Als we terugkomen lijkt de was klaar. Maar als Joke de was uit de machine haalt is deze kletsnat. Ondanks dat stopt ze het in een tas en legt het achter in de auto. Ze gaat het wel even melden bij de receptie. Daar is een andere vrouw dan zojuist en die zegt dat je twee muntjes nodig had gehad. De wasmachine is dus halverwege het programma gestopt en heeft dus niet gecentrifugeerd. Ze helpt vriendelijk en zonder dat we een extra muntje hoeven te betalen zet ze de machine voor ons aan. We zetten hem op centrifugeren en gaan naar het huisje om de boodschappen op te ruimen. Van daaruit loop ik met Sarah terug naar het vakantieparkje om de was uit de machine te halen. Dan kan ik de was ophangen aan de waslijn die we in de supermarkt hebben gekocht. Omdat het weer vrij grillig is hang ik de waslijn op de veranda. Een klein stukje dat ik over heb span ik tussen de veranda en een boom, maar ik heb de was er nog niet op hangen of er komt alweer een eerste bui. Echt zonde, want toen we bij het vakantieparkje waren scheen de zon nog volop.

washangtbuiten
De was hangt aan de waslijn te drogen

Terwijl de was hangt hoor ik het onweer boven het meer rommelen. Niet lang daarna komt het inderdaad met bakken uit de lucht. Toch zijn dit hele korte heftige buitjes, want vaak schijnt het zonnetje alweer als de druppels nog uit de lucht vallen. Ik overleg met de meiden of ze nog willen proberen een tocht rond het meer af te leggen. Dat willen ze wel en we besluiten een eventuele bui onderweg te trotseren. Joke kan helaas niet mee, omdat ze last van haar voet heeft gekregen. Die pakt haar rust in het huisje en Sarah, Lotte en ik gaan op pad. Met een flinke fles water gaan we de tocht wagen. Joke belooft dat er pannenkoeken zijn als we terug komen.

donkerewolkenbovenhetmeer
Donkere wolken boven het meer

Beneden bij het meer lopen we achter het sauna huisje langs en ook daar is een zelfde klein paadje als de andere kant op waar we de bosbessen vonden. Verderop langs dit paadje staan ook weer bosbessen struiken en hier is duidelijk nog niet zoveel geplukt. De struiken hangen overvol rijpe bessen. Af en toe plukken de meiden een bes, maar we vervolgen vooral het pad. Na enkele honderden meters kunnen we vanaf beneden het huisje zien liggen. We bellen Joke even op en die komt op de veranda staan. We zwaaien naar elkaar. We vervolgen het paadje dat soms door dicht begroeide stukken bos gaat. Soms rakelings langs het meer. We komen langs een klein vervallen huisje dan weer door een bos. Op het paadje lijkt een gele route aangegeven. Af en toe staat er een gele vlek op een paaltje of een grote gele stip op een boom. “Als ik nou een zwarte stift bij me had dan konden we er een smiley van maken”, zeg ik tegen de meiden. Dan bedenk ik me dat er eentje in de cameratas zit. Eigenlijk is het natuurlijk niet netjes, maar het is ook wel grappig. En dus maken we van een grote gele stip op de boom een vrolijke smiley.

smileyopdeboom
Voortaan toveren we een glimlach op wandelaars die dit pad volgen

We lopen weer verder en komen uiteindelijk bij een goed opgeknapt huisje uit. Buiten staan verse blikjes bier op de veranda. Bij het meer is een luxe steiger gebouwd met bankjes en een trappetje voor als je wilt zwemmen. Een net gemaaid graspad loopt naar boven naar een groter huis. We rusten even uit op de bankjes op de steiger en drinken wat water. Lotte geeft aan honger te hebben. Het enige wat we kunnen eten zijn bosbessen, die Sarah dan ook belooft te gaan plukken voor Lotte. We zijn bijna een uur onderweg, maar zijn pas anderhalve kilometer langs het meer gelopen. Natuurlijk hebben we een aantal keren stil gestaan, dus zou ons werkelijke tempo hoger kunnen liggen, maar toch besluiten we een echte ronde om het meer op te geven. Op mijn wandel-app zien we namelijk dat we nog maar ongeveer een vijfde van de totale afstand rond het meer hebben afgelegd. Hoe leuk het me ook lijkt om het totale rondje te doen. Daarvoor is het nu te laat en hebben we te weinig proviand mee.

meidenzittenopsteiger
De meiden zitten even op het bankje op de steiger

We lopen terug en inmiddels beginnen zich nieuwe donkere wolken samen te pakken achter ons. We hebben de wind in de rug, dus dit gaat naar ons toe komen. Het duurt niet lang voor we ook gerommel horen. We zetten de pas er goed in en net voor we bij het gammele huisje zijn barst het onweer los. We hoeven slechts een paar meter door de regen te rennen om te kunnen schuilen onder het afdakje van het huisje. Wat een timing!

schuilenvoordeonweer
Even schuilen voor de onweersbui

dreigendeluchten
Blauw of grijs, steeds de vraag welke van de twee zal winnen

Terwijl we schuilen voor de regen kijken we uit op een groene grasheuvel met daarachter een strak blauwe lucht. Als het buitje over is gaan we verder en keren al vrij snel terug bij het sauna huisje. Al worden onderweg nog heel wat bosbesjes gesnoept. De meiden lijken Joke’s pannenkoeken al te ruiken en keren vlot terug naar het huisje. Daar heeft Joke net de eerste twee voor de meiden klaar, dus ze kunnen zo aanschuiven. Het is vandaag een beetje kliekjesdag, om de laatste restjes op te maken. Voor mij kookt Joke het restje macaroni met de overgebleven ui, paprika en kaas van de pizza. Een prima maaltje. Morgen proberen we al zoveel mogelijk in te pakken en het huisje schoon te maken, zodat we vrijdag op tijd richting Stockholm kunnen vertrekken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s