Dag 9 – Dinsdag 1 augustus 2017

We slapen allemaal een beetje uit. Vandaag geen wilde plannen, al wil Sarah heel graag zwemmen in het meer. De zon schijnt door het slaapkamerraam naar binnen. Er waren hier geen gordijnen, dus hebben we zelf wat gefabriceerd met hoeslakens en een bedbodem van een kinderbedje. Toch zijn er kiertjes waar het licht doorheen glipt. We staan op en Sarah heeft helemaal in haar hoofd dat het vandaag warm weer wordt. Dat komt omdat we gezegd hebben dat het de warmste dag van de week zal worden. De voorspelling gaf 21 graden en een zonnetje met wolkje aan. Slechts 15% kans op regen vandaag. Daar loopt ze dan, optmistisch met een shirtje met korte mouwen en een rokje aan. Op slippertjes. Bij Sarah is het leven veel zwart of wit, ze kent geen grijs. Dus nu er mooi weer voorspeld is staat Sarah op standje zomer.

Als we buiten gaan eten, blijkt er weer een forse wind te staan, die het weer frisjes maakt. Ik doe een trui aan en Sarah is gelukkig zo wijs om een vest aan te trekken. Ze wil echter nog niks weten van kou. Al staat het kippenvel op haar benen. Als Joke zegt dat ze mierentietjes op haar benen heeft zegt Sarah: “Oh mama! Dat mag je niet zeggen! Jij wil toch ook niet dat we het over jouw borstjes hebben, dan moet je dat ook niet over de mieren doen. Hier zijn heel veel mieren!”. Lekker ding. Er zijn hier inderdaad veel mieren. Vlak voor ons huisje loopt een spoor van mieren. We hebben hun mierenhoop nog niet ontdekt, maar blijkbaar is de snelweg voor ons huisje een belangrijke toegangsweg. Tijdens ons ontbijt verschijnt er ineens een oud mannetje om de hoek. Het blijkt de eigenaar van dit stuk land en deze huisjes en dus de vader van Helena. Hij komt even een praatje maken. Hij vraagt wat onze plannen nog zijn en we vertellen dat we misschien nog wel gaan zwemmen en dat we vrijdag naar Stockholm gaan. “Oh very busy there”, zegt hij. Ja dat zal wel even een cultuurshock worden. We hebben het nog even over hoe mooi het hier is en dan vertrekt hij weer.

Ik vind het na het eten nog wat te fris om te gaan zwemmen in het meer. Dus spelen we eerst een spelletje familiekwartet en een potje Zweden-yatzee. Maar echt gezellig is de sfeer niet. Dat de meiden elke avond te laat gaan slapen begint op te breken. Beide meiden zijn erg snel in de huil en ook Joke en ik zijn niet echt energievol om hier goed tegen te kunnen. Eerst wordt Lotte naar boven gestuurd om maar even wat te gaan lezen en even later volgt Sarah. Dan zijn we allemaal even op onszelf. Ik speel een spelletje op mijn telefoon en schrijf een stukje verder aan mijn blog. Joke zit buiten wat te lezen met een kopje thee.

Het is na het middaguur als we toch richting het meer gaan. We nemen zwemspullen mee en willen toch een poging gaan wagen om een duik te gaan nemen. Bij het sauna huisje is een bankje en ik leg mijn kleren daar op neer. Ik ben de eerste die klaar is om het water in te gaan. Het is koud! Het water voelt kouder aan dan ik me herinnerde en de wind is enorm. Het maakt het er niet echt aangenamer op. Sarah is nog steeds in haar volhardende bui dat er hoe dan ook gezwommen moet worden vandaag en wil niets weten van mijn geklaag. Te bang dat ik haar de kans ontneem om het water in te gaan. De humeurigheid is bij mij nog niet verdwenen en ik kan er slecht tegen dat ze doet alsof het allemaal wel meevalt. “Nou trek je kleren maar uit en neem een duik”, zeg ik geïrriteerd. Sarah en Lotte komen even later in zwemkleding naar de steiger toe en stappen in het water. Aan hun non-verbale communicatie is duidelijk te merken dat ze hetzelfde ervaren als ik: het is koud.

Ik ga er nog een keertje in en kom dan totaan mijn zwembroek. Als je verder het water in loopt kom je met je voeten tussen een soort zachte waterplanten terecht. Tussen je tenen voelt het als een combinatie van modderachtige smurrie of klei en waterplanten. Ik kan niet goed thuisbrengen of het nu alleen planten zijn die ik voel of dat het klei is. Op zich kan ik me wel over het gevoel heen zetten, maar doordat je er ver in wegzakt roept het ook een soort angst op dat er iets tussen kan liggen. Iets scherps. Dan zet ik me over mijn kou heen en plons in het water. Het valt mee. Als ik eenmaal zwem ben ik door en kan ik mijn voeten uit de smurrie optillen. Ik zwem richting het vlot dat enkele meters verder in het water ligt. Bij het vlot kan ik gewoon nog steeds staan. Ook daar die vreemde waterplanten, maar de ondergrond is harder. Het is net of je hier op een grote leisteen staat. De ondergrond onder de planten is hard en glad.

De meiden waren inmiddels terug naar Joke gegaan, die op de verlengde steiger bij het sauna huisje ligt. Ik zwem bij de steiger waarmee we enkele dagen geleden het roeibootje te water hebben gelaten. Als Sarah ziet dat ik zwem komt ze meteen richting de steiger lopen. Nu wil ze ook. Ze stapt er in en zwemt meteen. Ik zwem haar tegemoet en samen gaan we naar het drijvende vlot en ik til haar erop. Op dat moment staat Lotte bij de steiger te wachten op een overtocht. Ook haar kom ik halen en ook haar til ik op het vlot. Daar staan we dan! Stoer te wezen omdat we naar het vlot zijn gezwommen. Joke zet ons op de foto.

vlotbereikt
We hebben het vlot bereikt!

Het nadeel is nu alleen dat we op het vlot staan, midden in een winderig meer, met koud water om ons heen. Om daar af te komen zullen we dat koude water weer in moeten. Ik spring er af en help de meiden ook het water weer in. Dan zwemmen de meiden terug naar de steiger bij de roeiboot en ik zwem richting de steiger waar Joke op ligt. Eenmaal op de kant zijn we alle drie aan het rillen. We trekken onze kleren weer aan en warmen op onder Joke’s vest en sjaal. Op de steiger eten we een mandarijntje en zien we dat er kleine visjes in het meer zwemmen. Ze zien er een beetje uit als kleine zebra visjes die ik als kind in mijn aquarium had. Lotte vindt het maar een naar idee dat er toch vissen zwemmen in dit meer, waar zij net doorheen gezwommen heeft.

Als we wat zijn opgewarmd gaan de meiden en ik bosbessen plukken in het paadje waar zij ze enkele dagen geleden ontdekt hadden. We hebben een leeg jampotje meegenomen en beginnen die te vullen. Het kleine paadje loopt vlak langs het meer en links en rechts groeien bosbessen struiken. Het lijken twee verschillende varianten struiken te zijn. De ene groeit laag bij de grond en heeft een beetje geelgroene bladeren. De andere is wat hoger en heeft mintgroene blaadjes. De struikjes dicht bij de grond hebben de typische bosbessen met hun tomaat-achtige vorm. De hoge struik heeft bosbessen die wat langgerekter zijn. Zeg maar meer de cherrytomaat-vorm. Toch smaken ze allebei gewoon naar bosbes.

bosbessenplukken
We plukken bosbessen langs het meer

We blijven het pad maar volgen en hoe verder we lopen hoe meer geschikte bosbessen we vinden. Het duurt niet lang voordat het jampotje voor de helft gevuld is. De meiden genieten met volle teugen en papa geniet mee. “Zo doen we drie dingen tegelijk papa”, zegt Sarah. “We sporten door te wandelen, we vinden bosbessen als fruit voor ons ontbijt en we ontdekken waar dit paadje heen leidt”. We zijn inderdaad al een aardig eind op weg en ik vind eigenlijk dat we Joke hadden moeten laten weten dat we zo ver het pad in gingen. Maar we zijn ook alweer zo ver dat teruggaan ook weer een hele tijd gaat duren. Ik weet dat ze weet dat we hier in zijn gelopen, dus ik laat het nog even zo. Het potje is bijna vol en dan kunnen we wat mij betreft terug. Maar de meiden willen nog altijd door. En als het potje bijna vol is verschijnt Joke ineens achter ons. Ze is ons komen zoeken, omdat ze het wel erg lang vond duren. Samen lopen we nog door totaan het rode huis dat we vanaf de steiger kunnen zien. Dit huis bevindt zich in de uiterste punt van het meer als je vanaf de steiger naar rechts kijkt. De meiden willen graag door, maar dat lijkt ons verstandiger om eens te doen als wandeling. Als het morgen goed weer is dan kunnen we dat ondernemen. Nu is het echt tijd om terug te gaan en de pizza te gaan bereiden, die vandaag op het menu staat.

puntvanhetmeer
De meiden poseren in de uiterste punt van het meer

Als we terug lopen merken we pas hoe ver we gelopen zijn. Het is wel een half uur lopen vanaf de punt van het meer totaan de steiger. En dan moeten we de heuvel nog op naar ons huisje. Vooral bij de tocht naar boven voel ik in mijn kuiten de wandeling van gisteren terug. Eenmaal bij het huisje bekijken we nog een keer trots het resultaat van onze ‘bosbesplukpartij’ en gaan we beginnen aan het bereiden van de pizza.

potjevolbosbessen
De meiden laten trots zien hoeveel bosbessen we hebben verzameld

We hebben in de winkel een pizzapakket gekocht en beleggen de pizza. Ieder krijgt een eigen hoekje en legt erop wat ie lekker vindt. Dan twintig minuutjes in de oven en een overheerlijke pizza komt sissend uit de oven. Hij is goed gelukt. Terwijl Joke hem in stukken snijdt zorg ik dat de volgende pizza klaarligt om belegd te worden. Dan kunnen we heerlijk smikkelen terwijl de volgende pizza de oven in gaat.

pizzamaken
Lekker samen pizza maken

Na de pizza gaan de meiden het meer-water van zich af spoelen onder de douche en leg ik de laatste hand aan de blog van vandaag. Morgen wordt het nog even spannend wat het weer zal brengen. De voorspellingen zijn niet zo goed, maar we zullen het afwachten. Afhankelijk van wat het weer morgen brengt bepalen we wat we morgen gaan doen.

Advertenties

Een reactie op “Dag 9 – Dinsdag 1 augustus 2017

  1. Fijn dat jullie het er naar je zin hebben. Zweden is vast jullie favoriet land aan het worden ik was er nog niet aan toe gekomen om de blog te lezen . Mooi hoor zo n verslag. Je hebt talent Ton. Is een schrijf cursus iets voor jou?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s