Dag 6 – Zaterdag 19 oktober 2019

Het is the day after. Doordat we allemaal moe maar voldaan zijn gaan slapen hebben we ook allemaal een goede lange nacht gehad. Voor het eerst worden we niet voor 6 uur wakker. Althans, de meesten van ons. Joke is wel even naar de wc geweest en slaapt daarna weer verder. Maar met haar is familie mug mee de slaapkamer in gesneakt en deze houden me uit mijn slaap. Gedurende de week zie je bij iedereen steeds meer rode bultjes verschijnen. Voornamelijk op de benen en de enkels. En als je er eenmaal aan begint te krabben dan is het einde zoek. Het is het regenseizoen en er stond ook al een berichtje in de krant dat zelfs de overheid oproept om mee te helpen te strijden tegen de muggen.

Nou goed, dat probeer ik dus zo ’s ochtends vroeg op familie mug die in de slaapkamer om mijn hoofd zoemt. We hebben de elektrische vliegenracket meegenomen en de afgelopen avonden kon ik daar de muggen die op de slaapkamer zoemden mee te pakken krijgen. Maar nu lukt dat dus niet. Hoe ik ook zwaai, ze blijven zoemen.

Voor het eerst sinds we hier zijn ontbijten we na 9 uur ’s morgens. Daarna relaxen we aan het zwembad. We willen vandaag graag naar de struisvogel farm. Maar Sarah wil graag eerst nog even zwemmen. Zo leuk hoe ze samen met Saïda in het zwembad speelt. Ook Lotte en Beran vermaken zich goed samen.

Janneke en Edion zijn vanuit hun hotel naar zijn ouders gegaan. De reden dat de fotograaf gisteren eerder weg moest was namelijk omdat haar vader is overleden, de broer van Edions moeder. Heel triest en vreselijk nieuws voor de familie. Ze had het bewust gisteren niet verteld, omdat ze niet wilde dat het de feestvreugde zou beïnvloeden. Nu kunnen ze het slechte nieuws persoonlijk brengen en kan de familie het samen verwerken.

Janneke laat weten dat ze straks vanuit Wishi, de wijk waar Edions ouders wonen, terug naar het appartementencomplex komen met taart. Tijdens het feest gisteren was het aansnijden en eten van de taart namelijk niet gelukt. Het programma was te vol en dit moment was totaal vergeten.

Wij blijven dus nog even totdat Janneke en Edion er zijn. Ze vertellen over hoe het trieste nieuws ontvangen werd en dat het voor Edion nog eens extra triest was, omdat er ook een geliefde oud-collega overleden bleek te zijn. Heftig hoe dit allemaal zo samen kwam. Wel mooi hoe Janneke er een mooie gedachte uit wist te halen: ze hadden er beiden ook graag bij willen zijn en zo konden ze de bruiloft van boven meemaken. Ik vond het een mooie gedachte en het maakte het op de één of andere manier veel draaglijker. Terwijl ik dit schrijf moet ik denken aan de bijzondere vlinders die ik bij het gemeentehuis had gezien. Deze waren net wat groter dan ze in Nederland zijn en waaiden als waren ze van papier langs de rode bloemen aan de boom. Ze trokken mijn aandacht en het was alsof ze symbool stonden voor iets. Misschien was dit het wel.

We eten allemaal een stukje taart. Hij smaakt heerlijk. We overhandigen Janneke en Edion het cadeau, de afbeelding van de handenlamp die we voor ze gemaakt hebben. De lamp staat in Nederland – want te zwaar om heen en weer te slepen naar Curaçao – en dus hebben we een afbeelding meegenomen.

Na de taart vertrekken we naar de struisvogel farm. Die is ongeveer een kwartiertje rijden. Als we er aan komen staat er dat er ieder uur een toer is. We zijn er alleen net om 15:15u. Dat doen we niet handig. We neuzen dus maar even rond in de shop en drinken wat in het restaurant dat bij de farm is. Er lopen allemaal beesten rond: pauwen, ganzen, eenden, katten. En er staan een paar kooien met papegaaien, waarvan er eentje praat. Althans, hij zegt Ola! Ook staat er een bak met schildpadden en verderop zien we aapjes rond springen.

Om vier uur gaan we op de afgesproken plek zitten om te wachten op de toer. Maar er komt niemand. Ondertussen wordt de shop afgesloten. De kooien met papegaaien worden naar binnen gebracht. Het is inmiddels 10 over vier. Loslaten, denk ik bij mezelf. Poco poco. Maar een groepje andere toeristen begint zich ook wel af te vragen wanneer de toer nou gaat beginnen. Zij vragen iets en dan komt er beweging. Een jongeman met een shirt van Curaçao aan komt er aan en zegt dat er een misverstand was, maar dat we kunnen beginnen.

Hij start een oude vrachtwagen waar de cabine van afgezaagd lijkt en waar achter overdekte houten bankjes zitten. Echt zo’n safari-toer vrachtwagen. Hij rijdt hem voor en we mogen een plekje zoeken. Als we gesetteld zijn vraagt hij de talen van de toeristen op: Spaans, Engels en Nederlands. Hij spreekt ze alledrie en belooft de toer in drie talen te doen. De vrachtwagen is oud en versleten. Van zijn bestuurdersstoel is het leer opengereten en het schuimrubber half vergaan. Het stuur heeft nog net wat plastic, maar als deze vrachtwagen op de sloop had gestaan had je niet verwacht dat hij nog veel deed.

Toch start hij hem weer en rijden we weg. Nou ja, één meter. Dan slaat ie af. Opnieuw starten. Weer een meter, weer afslaan. Daarna wil ie ook niet meer starten. Hij zegt dat ie hulp gaat vragen, maar besluit blijkbaar terwijl hij wegloopt dat het sneller is als hij de andere wagen haalt. Die is vrijwel net zo oud en versleten, maar doet het wel.

We wisselen dus van wagen en dan start de toer echt. We rijden een stukje en komen bij de eerste struisvogels. Een grote rent achter het hek met ons mee en begint een soort dreigende dans uit te voeren. Het is een joekel van een beest met zwarte veren en poten die in Jurassic Park niet zouden misstaan. De man vertelt dat hij het mannetje is en meerdere vrouwtjes heeft. Die bevrucht hij zodat er eieren komen. Die eieren moeten de medewerkers uit het nest halen. Als ze dat niet zouden doen dan zouden de eieren uitkomen en stoppen ze met leggen. Alleen moeten ze echt oppassen voor deze grote mannetjes struisvogel, want die kan behoorlijk agressief worden.

We rijden verder en stoppen bij een ander groepje struisvogels. Deze zijn jonger dan twee jaar en dan hebben ze nog geen drang om agressief te worden. We mogen ze voeren. Eerst met een soort afwasteil waar voederkorrels in gedaan worden. Deze moet je op je schouder zetten en dan komen de struisvogels er uit pikken. Het ziet er heel spannend uit, maar als je het zelf doet is het eigenlijk gewoon heel grappig. Joke, ik en Lotte doen het. Sarah vindt het te spannend. Tijdens het pikken vliegen de korrels je om de oren.

Nu mogen we het zonder bak proberen. Voer op de vlakke hand en de beesten laten pikken. Heel ruig pikken ze op je hand, maar het doet geen pijn. Toch pikken ze ook een keer half mijn vingers mee. Maar omdat hun snavel niet scherp is doet dat geen zeer. Lotte durft het ook en ook haar vinger pikken ze half mee.

Verderop hebben ze nog twee krokodillen die gekomen zijn om het restvlees, wat na de slacht van een struisvogel overblijft, op te eten. Alleen slachten ze momenteel geen struisvogels dus krijgen de krokodillen dode kip, duif en vis te eten.

We mogen ook nog op een struisvogel ei gaan staan, om te ervaren dat het heel sterk is. Het lijkt een nep ei, maar als je hem in de handen krijgt en een beetje beweegt voel je dat het een echt ei is. Heel bijzonder.

We verlaten de farm en gaan nog gezellig met z’n viertjes eten bij een restaurant. We hebben eerder borden gezien die verwezen naar een Argentijns Steak restaurant met een spectecular view. We weten hem te vinden en er is echt geen woord aan gelogen. Je kunt voor je gevoel bijna over heel Curaçao kijken.

De meiden bestellen een hamburger en ik een steak. Het eten smaakt heerlijk. We hadden inmiddels ook al trek, want we hadden niet geluncht. De taart was onze lunch. Vooral Lotte had honger als een paard en eet dan ook alles op. Ze eet zelfs nog een deel van Sarah’s hamburger op. We zien het donker worden en het uitzicht verandert in een mooi tafereel met alle lichtjes in de huizen en op de bergen.

Het is heel fijn om even als gezinnetje samen te zijn. Sarah zit helemaal op de praatstoel en we genieten van het gezellig samenzijn. We zijn alle vier heerlijk vrolijk.

Dan keren we terug naar het appartement. Het is pas zeven uur, maar omdat het hier zo rap donker wordt voelt het dan meteen veel later aan. We drinken nog even wat voor het appartement van opa en dan gaan we vroeg naar bed. Morgen gaan we namelijk vroeg op, want dan is er een familieritueel op het strand op de Westpunt. De familie zal daar vroeg samenkomen en daar gezellig samen eten. Het idee is om de zon op te zien komen, maar daarvoor moeten we al om half zeven op dat strand zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s