Dag 5 – Vrijdag 18 oktober 2019

Vandaag is het de grote dag! De spanning is voelbaar. Ik hijs me in mijn pak. Vanaf nu is het rustig aan doen, want met 30 graden en de hoge luchtvochtigheid is het best pittig om een pak aan te hebben. Ik heb wel een pak van wol en linnen dat geadviseerd werd voor de warmte. Rond half negen zal ik samen met de fotograaf naar Janneke gaan, die bij Edions ouders zich klaar maakt. Maar eerst even bij Edion spieken die zich net in zijn pak gehesen heeft. Hij staat zenuwachtig voor de spiegel. Mooi om te zien hoe de zenuwen nu door Edions lichaam gieren.

Als we bij Janneke aan komen is het weer een gekrioel van Antiliaanse vrouwen. Zussen, nichten, moeders, dochters. De enigen die al klaar lijken te zijn zijn Kendra en Saïda. Tekenend voor het tafereel is misschien wel Nathalie die met haar krulspelden zuchtend rondloopt. Ik ga buiten op een stoel zitten en sla het geheel gade.Poco poco zeggen ze hier: rustig aan. De ceremonie is om 10 uur. Het is inmiddels 9:45u. Langzaam lijkt door te dringen dat de tijd toch wel krap begint te worden. Jannekes jurk wordt gepakt en inmiddels komt Nathalie, nog altijd met haar krulspelden in, maar met haar feestjurk aan naar buiten. Daar haalt ze zal zuchtend haar krulspelden uit. Deze hitte is niks voor d’r, zegt ze.Het is bijna tien uur en Janneke komt helemaal mooi opgemaakt naar buiten. Ze straalt van oor tot oor. Dan nemen we plaats in het busje dat al een tijdje klaar staat. Het is vijf over tien als we vertrekken. Onderweg is het druk en staan we ook nog in de file.

Maar het voordeel van deze cultuur is dat het ook bij het gemeentehuis allemaal poco poco gaat. We worden allemaal naar de trouwzaal op de eerste verdieping gebracht. Ook Edion, die met zijn ogen dicht langs Jannekes auto wordt begeleid. Ook Janneke moet haar ogen gesloten houden.Dan worden we allemaal in positie gezet. Edion in het midden, de getuigen er achter. Dan er naast en dan naar een tafel die aan het einde van de zaal staat. Daar mogen de getuigen: oma, Nathalie, Rudsel en ik alvast plaatsnemen. Dan mag Edion naar voren komen en met zijn rug naar de uitgang toe staan. De muziek start. Lionel Richie – Endless Love. Edion kan zijn emoties niet bedwingen en dat raakt velen, waaronder mij. Zo mooi om te zien hoe hij overloopt van geluk dat hij iedereen hier bij elkaar heeft en straks zijn bruid gaat zien.

Dan komt Janneke aan de handen van haar zoons de trouwzaal in. Ze komen samen en stralen beiden van geluk. De dame van de gemeente kondigt aan dat de ambtenaar er aan komt en iedereen moet gaan staan.

Er komt een markante Antilliaanse dame binnen met een zwart gewaad aan. Ze heeft haar grijze haren opgestoken. Ze doet haar woord en vertelt over de drie pijlers van het huwelijk: liefde, communicatie en respect.Dan is het tijd voor het ja-woord. Die komt er uiteraard. En dan zijn Edion en Janneke na 26 jaar samen nu man en vrouw.

Als de ceremonie is afgelopen krijgt opa nog even het woord. Hij vertelt emotioneel over zijn moeder en overhandigt Janneke een ketting van haar. Daarna gaan Janneke en Edion met de kinderen naar het balkon en wij allemaal op de trappen daaronder. Daar worden foto’s gemaakt.

Het is net het Koninklijk gezelschap zoals ze daar op het balkon staan. En om de balkonscene compleet te maken volgt er uiteraard ook een kus. Daarna komen ze nog naar beneden en maken we nog een totale groepsfoto.

Dan keert iedereen ‘huiswaarts’ voor de siësta. Wij besluiten een broodje te gaan eten bij een broodjes zaak in de buurt van het appartement. We hebben deze al eens gezien toen we er langs reden.We besluiten er heen te lopen. Best spannend langs zo’n drukke weg. Het is gelukkig maar een klein stukje. En we hebben allemaal even iets makkelijks aangedaan, waardoor de hitte iets draaglijker is.

De zaak is een echt Hollands zaakje. Buiten staat een oliebollenkraam en binnen kun je ook echt oliebollen kopen. Ook de broodjes die je kunt bestellen zijn typisch Nederlands. Sarah en ik nemen bijvoorbeeld een broodje gehaktbal. De man achter de balie spreekt met een Amsterdams accent. Hij is helemaal verbaasd dat we aan zijn komen lopen. Normaal komt hier niemand lopend aan. Hij vertelt dat het leven hier heel relaxed is. Komt het vandaag niet, dan komt het morgen wel. Het is zwaarder werken voor minder geld, maar er is geen enkele stress.

We genieten van ons broodje, keren via de supermarkt terug naar het appartement, waar we nog even relaxen aan het zwembad voordat we opgehaald zullen worden voor het feest.

Omdat de fotograaf door omstandigheden verhinderd is in de avond ga ik met Janneke en Edion de foto’s maken bij zonsondergang. Maar eerst gaat Janneke nog met de kinderen de hangertjes om doen. Dit was eigenlijk bij de ceremonie de bedoeling, maar dat lukte niet. Nu maakt ze er een mooi moment van waarbij opa bij Janneke het hangertje om doet dat hij bij de ceremonie heeft gegeven en de kinderen bij elkaar het hangertje om doen. Janneke en Edion hebben hun ringen laten maken van een oude ring van Edion. Deze is omgesmolten tot twee nieuwe ringen en een deel ervan is gebruikt om op een hangertje voor de kinderen te plaatsen. Heel mooi nu die verbondenheid in het gezin.

We vertrekken naar het hotel waar Janneke en Edion verblijven. We hebben niet lang meer voor de zon onder zal gaan. Bij het hotel is de slagboom weer dicht en dus loop ik even naar het wachtershuisje waar weer een security mannetje zit. Ik vraag hem of het bruidspaar er even door mag zodat ze kunnen inchecken. Hij wil dat ze dan even naar hem toe komen zodat hij kan uitleggen hoe het werkt met parkeren. Ik zeg dat we dat met alle liefde willen, maar dat we daar nu geen tijd voor hebben, omdat de zon bijna onder gaat. Hij begrijpt het en laat ons toe.

Helaas zitten de wolken voor de zon, maar ondanks dat zijn de luchten prachtig. Ik moet een beetje zoeken naar de juiste instellingen, omdat ik natuurlijk geen professionele fotograaf ben. Maar het lukt wel om een aantal mooie foto’s te maken. Sommigen met flits en sommigen zonder. Als het te donker wordt om nog foto’s te kunnen maken gaan Janneke en Edion inchecken. Ik drink een heerlijk koel glas cola op het terras. Het is een prachtige plek, waarbij het wel echt een totaal andere beleving is dan hoe wij Curaçao beleven. Hier is het echt toeristisch met aangeharkte stranden. Als je als toerist op zo’n resort zit krijg je eigenlijk niets mee van het normale leven hier.

Janneke en Edion keren terug maar het is nog iets te vroeg om te gaan. De afspraak die Joke gemaakt had was namelijk dat ze pas acht uur op het feest zouden komen. We drinken dus eerst nog een drankje. Het duurt dan alleen best lang voordat het drankje komt. En zo zitten we toch weer een beetje op eieren. Als het drankje komt drinken we alledrie goed door en willen dan vertrekken.

Maar dan wil de auto niet starten. Iets met de startblokkering of zo. Meerdere keren proberen leidt tot niets. Oh oh… En nu? Maar dan opeens lukt het toch. Gelukkig! Op naar het feest. Voor Antilliaanse begrippen zijn we eigenlijk prima op tijd ;-).

Als we bij het feest aankomen staan er al heel wat auto’s geparkeerd. We stemmen even af welke muziek moet spelen en dan mag het bruidspaar naar de zaal lopen. Ze krijgen direct champagne en nog voordat dat is opgedronken wordt de openingsdans al ingezet. En zo is het maar goed dat we het gisteren maar los hebben gelaten hoe de avond moest lopen en besloten hebben om maar te zien hoe het loopt. Als de DJ na de openingsdans Janneke en Edion nog meer wil laten dansen gaat Joke even naar ze toe om te zeggen dat ze gewoon even de zaal rond kunnen om iedereen te groeten. Dat vinden ze fijn.

Kendra heeft een mooi filmpje gemaakt met persoonlijke woordjes van de aardehuisbewoners, ik heb een filmpje met foto’s, oma een ABC en Lotte heeft een vragenspel waarbij het bruidspaar door middel van hun schoenen moet antwoorden. Het lukt om al deze dingen te doen. Al is het voor een groot deel van het publiek iets wat ze niet gewend zijn.

De avond wordt afgesloten met muziek en dansen. En dan is opeens het busje er al om ons naar het appartement te brengen. Het is even rommelig wie er wel en niet mee gaan, maar dan zijn we compleet en kunnen we gaan. In de auto merk ik pas dat er in de zaal airco was. Het zweet breekt me aan alle kanten uit. Eenmaal bij het appartement blijkt dat oma de sleutels niet heeft. Gelukkig is Hans, de eigenaar, nog net wakker en kan de deuren voor haar openen.

Moe maar voldaan duiken we allemaal ons bed in. Het was een mooie gedenkwaardige en emotionele dag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s