Dag 3 – Woensdag 16 oktober 2019

We hebben een betere nacht. Ik ben twee keer wakker geweest, maar moe genoeg om om te draaien en verder te slapen. Rond half zes is Joke naast me wakker. Ik word langzaam ook wakker en besluit mijn blog te gaan schrijven. Zonder laptop blijft dat wel wat pittig om zulke lange stukken met de telefoon te schrijven.

Nadat ik mijn blog heb gepost en Joke reeds haar baantjes trekt in het zwembad, besluit ik een ontbijtje klaar te maken en schuif aan bij Janneke en Edion die ook net gaan ontbijten. We bespreken de plannen van de dag. De meisjes mogen zometeen mee om de nagels te doen voor de bruiloft. Sarah mag ook mee. We verzinnen dus iets om te doen wat Sarah niet zo erg zal vinden om te missen. Het worden de grotten van Hato. Naast Joke, ik en Lotte nemen we ook opa en Beran mee.

De offline kaart van Curaçao op Google Maps is ideaal, want ook de grotten van Hato kunnen we zo goed vinden. Deze bevinden zich vlak bij de luchthaven. Onderweg vertelt Beran allemaal heftige ervaringen. Zo blijkt er gisteren iemand neergeschoten te zijn op de pontjesbrug, vlak nadat wij daar waren. Ook vertelt ie over de bendes die er op Curaçao zijn en dat je niet zomaar bij andere auto’s naar binnen moet kijken. Tja, helaas kent het eiland ook donkere kanten. Als ik hem vraag om nu maar over de leuke kanten van Curaçao te vertellen lukt hem dat gelukkig goed.

We bereiken het terrein van de grotten van Hato en achter het toegangshek vertelt een dame dat er om 11u een toer start. We kunnen tot die tijd even rondkijken. Als we de toegangskaartjes kopen blijkt de toer om 10:30u te starten. We hebben dus 20 minuten om even rond te kijken. Er lopen een paar flinke leguanen rond op het terrein. Super om die joekels van beesten zo van dichtbij te zien. Er staan overal waarschuwingsborden dat de vruchten van de bomen op het terrein giftig zijn.

Als het half elf is komt de dame die bij de ingang zat er aan om de rondleiding te starten. Samen met een ander Nederlands stel lopen we naar boven. De toegang bevindt zich een stuk hoger boven de rotswand. Zo ideaal dat de rondleiding gewoon in het Nederlands kan. De vrouw vertelt dat Curaçao is ontstaan uit vulkanisch gesteente. Dat maakt dat de rotswand van die typische gaatjesachtige structuur heeft en wat weg heeft van koraal.

Ze opent een hek dat toegang geeft tot de grot. Binnen is het warm en vochtig. Er staan overal ventilatoren om het nog enigszins aangenaam te houden. De vrouw vertelt leuk en de grotten zijn prachtig. Een eindje verderop leven een hele hoop vleermuizen. We zien ze hangen en rondvliegen. We mogen niet overal filmen en foto’s maken, omdat de flits de vleermuizen zullen verblinden.

Een eindje verderop in de grot mag dat wel. Daar is een opening waar licht naar binnen komt. Het geeft een heel bijzonder sfeertje.

De vrouw doet even verderop heel even het licht uit, om te ervaren hoe donker het in de grotten normaal is. Je ziet inderdaad geen hand voor ogen. Alleen het bordje exit dat met een soort fluorescerende verf is beschilderd licht op. Dan keren we terug naar de uitgang en kunnen nog de Indian Trail lopen.

Daarvoor mogen we bij het gebouw een plankje ophalen waarop allerlei leuke wetenswaardigheden op de route staan. Lotte en opa nemen allebei een plankje en lopen voorop. Bij de ingang van de trail zit een grote leguaan als een soort bewaker op een rots.

Op de route staan allemaal genummerde bordjes met bij elk nummer een toelichting op het plankje. Lotte leest voor en we worden veel wijzer over de flora en fauna op het eiland.

De bordjes hebben een echte Expeditie Robinson look. Lotte vertelt over bijzondere vruchten en slakken, over cactussen en bijzondere muurtekeningen die door de oorspronkelijke inwoners van Curaçao op de rotswand zijn gekrast.

Tijdens de wandeling schieten overal leguanen en salamanders weg. Heel veel kleintjes, maar soms ook grote. Ook zien we prachtig gekleurde vogels. Deze staan ook beschreven op het plankje. Dan keren we weer terug naar de auto en gaan terug naar het appartement.

We maken een lunch klaar en spelen nog even in het zwembad. Als ik met een boekje op het ligbed lig komen de “nageldames” er alweer aan. Maar er zijn geen nagels gedaan. Het bleek niet ’s morgens te kunnen, maar pas om 17 uur. De plannen zijn dus gewijzigd. Het nieuwe idee is nu om dan allemaal die kant op te gaan en bij de ouders van Edion te eten. Edions zus maakt dan rijst in de war en dan willen ze daarna met een heel stel naar het strand waar Janneke gisteren ook was om de zon in de zee te zien zakken.

De meiden gaan even zwemmen en Janneke wil even een siësta houden, maar dan is daar opeens toch weer de dame voor de nagels. Nu is het opeens 15u geworden. De meiden dus allemaal weer omkleden en mee.

Daarna gaan wij ook allemaal richting Edions ouders. Daar helpen we nog met wat voorbereidingen voor de bruiloft en genieten we van de rijst in de war van Edions zus. Binnen is het extreem warm en dus zetten we wat stoelen buiten. Maar daar zit familie mug ook en die zien mij dan weer als maaltijd. Compleet lek geprikt besluit ik dan toch maar binnen verder te eten. Edions zus kijkt naar onze korte broeken en zegt dat zij daarom lange broeken draagt. En inderdaad, als je er op let zie je dat de lokale bevolking geen korte broeken draagt.

Als Janneke en Edion nog meer familie van het vliegveld gaan halen wijzen ze ons de weg naar het strand. Opeens is het toch geen gezamenlijke activiteit of de rest is er al naartoe zonder dat we het gemerkt hebben.

Onderweg stopt Edion even en wijst naar links. Daar zitten in een meertje een heleboel flamingo’s! Dan rijden we door richting het strand terwijl de zon al steeds verder aan het zakken is. Het is nu al een mooi gezicht met de bergen en de palmbomen tegen de rode gloed van de avondzon.

We parkeren de auto bij Kokomo beach en lopen richting zee. Het is inderdaad een prachtig plekje. Helaas zijn er wat wolken, waardoor we de zon niet in de zee kunnen zien zakken. Lotte en ik gaan even pootje baden in de branding. Het water voelt heerlijk aan en er liggen prachtige stukjes koraal-achtig steen in de zee.

We lopen nog even de steiger op en kijken naar de schommels die in het water staan. Sarah en Lotte denken hetzelfde als ik, want alledrie vinden we het er een beetje uit zien alsof het een proef van Expeditie Robinson is.

Als je de steiger op loopt kun je mooi de idyllische omgeving bewonderen. Alleen kijk je ook opeens uit op het boorplatform dat dicht voor de kust ligt.

Lotte en ik willen toch even proberen te schommelen. We hebben onder kleren de zwemkleding aan en dus wagen we het er op. Aan het eind van de steiger is een trappetje de zee in. Het is wel oppassen geblazen, want de treden die onder water zitten zijn spekglad door de algen.

We zwemmen richting de schommels en met een beetje kunst- en vliegwerk lukt het ons om op de schommels te komen. Maar schommelen lukt niet, omdat je benen in het water hangen en de weerstand je dus afremt. Toch even leuk om dit samen met Lotte gedaan te hebben.

Joke maakt nog een paar mooie foto’s met het mooie avondlicht en dan keren we terug naar het appartement. We spelen nog een spelletje Skip-Bo en dan zijn we moe en zoeken ons bedje op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s