Dag 19 – Vrijdag 11 augustus 2017

De laatste dag van onze vakantie is aangebroken. Vandaag gaan we een lange reis terug naar huis aanvangen. We kunnen het redelijk rustig aan doen, want de boot van Denemarken naar Duitsland vertrekt voor ons om 14:15 uur. Dat hebben we bewust gedaan, zodat we niet teveel hoeven haasten op de laatste ochtend. We pakken de auto in en kunnen dan rond half negen naar het bakkertje waar we gistermiddag ook gegeten hebben. Hier willen we ontbijten en van daaruit meteen onze reis starten.

Bij het bakkertje zijn al meer mensen. Op het terras wordt heerlijk gegeten met belegde broodjes kaas. Ik denk dat mensen zelf beleg hebben meegenomen, want gisteren kon je geen belegde broodjes krijgen. Bij de counter informeren we en dan blijkt dat je een ontbijtbuffet kunt aanschaffen. Voor 50 kronen per persoon (omgerekend €5,20) kun je van een klein buffet brood snijden en beleggen met kaas of jam. Ook kun je thee of koffie pakken. We bestellen dat en nemen kaneelbroodjes mee voor onderweg. De meiden zoeken een tafeltje op het terras, maar voordat ik ze op kan zoeken komen ze alweer naar binnen, omdat wespen je daar het leven zuur maken.

ontbijtbuffetbijbakkertje
Het knusse bakkertje biedt een heerlijk ontbijtbuffet

Als we ons ontbijt lekker op gesmikkeld hebben gaan we op weg naar Denemarken. De reis verloopt zoals overal in Zweden tot nu toe heerlijk soepel en relaxed. Zo fijn dat we hier geen files hebben. Dat hadden we beter niet kunnen zeggen. We rijden net op een soort N-weg met een klein hekje tussen de rijstroken als vangrail als we op een file stuiten. Ik zie dat mensen al uitstappen om te kijken wat er verderop aan de hand is. De weg loopt iets naar beneden en in een bocht, dus het is niet goed te zien. Maar het belooft weinig goeds als mensen al zijn uitgestapt. Ik stap ook uit en de meneer voor mij vertelt dat hij op de radio heeft gehoord dat een auto door de middenberm is geraakt. Toen we vertrokken gaf de navigatie aan dat we rond half één zouden aankomen. We hebben dus echt een flinke speling, maar die raken we liever niet kwijt. Omdat er een hekje tussen de rijstroken in zit is omkeren geen optie. Er is wel een klein bosweggetje precies naast het punt waar wij stil staan. Ik loop er even in om te zien of het begaanbaar is. Ik twijfel, omdat het niet bepaald vlak is en ook dit weggetje naar beneden loopt en de bocht om gaat. Op de kaart zien we dat het nog best een eindje doorloopt en uitkomt op een andere weg die ons om deze file heen kan leiden. Maar of ik het aandurf met een vol beladen auto zo’n weggetje op te rijden? Een BMW stationwagen achter me draait richting het weggetje en de man loopt met zijn zoon ook een stukje de weg in. Ook zij durven het niet aan.

Op een gegeven moment beginnen er auto’s achteruit te rijden, die proberen om te keren. Terwijl wij op de open plek bij de ingang van dat weggetje staan zitten de meiden rustig op de iPad een filmpje te kijken achter in de auto. Dan zie ik opeens de auto die voor ons stond achteruit rijden. En beweegt onze auto heen en weer. Das niet goed! Met haar linker achterbumper is ze tegen onze rechter voorbumper gebotst! Aaah! Nee he? Dat kan er ook nog wel bij. De bumper is niet heel zwaar beschadigd, maar zit wel uit het verband en heeft krassen. De meiden hadden niet echt door wat er gebeurde, al vroegen ze zich wel af waarom de auto bewoog, maar als horen waarom dat was is Sarah wel een beetje geschrokken. Lotte ziet er nog rustig uit. De vrouw heeft geen Europees schadeformulier bij zich, ik gelukkig wel. Ik vul hem in en ondertussen belt de vrouw haar verzekering. Joke belt ondertussen met de onze. Ik vertaal voor de vrouw de betekenis van de diverse invulvelden en zij vult haar gegevens in. Een meneer die het heeft zien gebeuren vraag ik of hij getuige wil zijn. Hij geeft aan dat hij het niet precies zag, maar wel zag dat zowel Joke als ik niet in de auto zaten en hij zag de andere auto achteruit rijden.

boemisho
En toen hadden we ineens een botsing!

Joke wordt een aantal keren doorverbonden en vraagt ondertussen de contactgegevens van de meneer die wel wilde getuigen. Automobilisten achter ons vragen of we even aan de zijkant willen gaan staan. Niet dat ze daar iets mee op schieten, want de file staat nog altijd muurvast. Toch doen we dat braaf. Even goed afstemmen met de vrouw die ons zojuist aanreed wie eerst mag. Lotte is inmiddels uit de auto en de schrik is dan toch gekomen. De arme meid staat met traantjes in haar ogen naast Joke. We hebben ruimte gemaakt en de auto’s achter ons schuiven twee auto’s op. De vrouw vertelt dat ze erg baalt dat ze dit veroorzaakt heeft. Ze had om elf uur een afspraak bij de dierenarts voor haar kittens, die in een reismand op de achterbank staan. Lotte mag even komen kijken en dat leidt een beetje af van de schrik. Ik roep Sarah ook even om te komen kijken.

Nadat al het papierwerk is gedaan besluiten we toch maar om te keren en voorzichtig tegen het verkeer in terug te gaan naar de laatste rotonde, om vanaf daar een andere weg te zoeken. Na enkele honderden meters is er gelukkig een stukje ruimte open gelaten, zodat we naar de juiste weghelft kunnen gaan. Als we bij de rotonde aankomen zien we dat de weg inmiddels is afgezet, dus we hadden sowieso geen tegenliggers tegen kunnen komen.

Onze voorsprong is bijna totaal verdwenen. We hebben meer dan een uur stil gestaan, maar kunnen nog altijd op tijd aankomen bij de boot. Tijdens de hele toestand met de botsing had ik het boot-verhaal helemaal los gelaten. Tuurlijk zou het zonde zijn als we de door ons gereserveerde boot zouden missen, maar ik merk dat het me niet heeft opgejaagd. Ik heb gewoon rustig mijn ding gedaan en kan redelijk relaxed mijn weg vervolgen. Niet dat het me helemaal niets gedaan heeft, ik ben er wel een beetje door van slag, maar ik voel dat dat goed gaat komen.

Rond tien voor twee komen we bij de boot aan. Daar melden we ons bij een hokje en we krijgen drie bonnetjes. Op één ervan staat dat we in baan 4 moeten opstellen om de boot op te rijden. De vrouw in het hokje vertelt ons dat ook. Dan kunnen we even de benen strekken en de laatste spanning uit de benen schudden. Ongeveer 20 minuten later mogen we de boot op rijden. We parkeren de auto en gaan naar een kleine koffiecorner. De overtocht zal ongeveer 45 minuten gaan duren. We bestellen wat te drinken en iets lekkers. Joke en ik nemen warme chocolademelk, maar het smaakt meer als warme chocoladewater. Dan kan het nog een mooie Starbucks beker zitten, de smaak is echt belabberd.

wachtenopdeboot
We staan te wachten tot we de boot op mogen

Na drie kwartier mogen we weer naar de auto en kunnen we op de navigatie “Thuis” intoetsen. Joke en ik hebben allebei geen zin in dit laatste stuk, omdat het door Duitsland gaat en we wel een beetje klaar zijn met de vertragingen die daar ongetwijfeld nu ook weer zullen zijn. De navigatie van de auto geeft aan dat het nog 4,5 uur reizen is. Maar daar zijn we op de heenweg ook flink door op het verkeerde been gezet, dus checken we wat Google zegt op Joke’s telefoon. En ja hoor: 1 uur en 56 minuten vertraging!

Dan volgt nu een alinea met klaagzang over de Duitse Autobahn, sorry maar dat moet ik echt even kwijt. Wat doen die Duitsers verkeerd ten opzichte van Nederland?? Echt niet normaal. Waarom hebben wij ALTIJD file als we door Duitsland heen rijden? En dan niet een kwartiertje ofzo, maar uren vertraging! Uren! Doe normaal. En waarom? Nou vanwege die Baustelle. En Baustelle heb ik altijd vertaald als wegwerkzaamheden. Maar de letterlijke vertaling op Google Translate is bouwplaats. Hoe dan ook. In beide gevallen suggereert het dat er gewerkt wordt, dat er iets gebeurt! Maar dat is dus niet het geval he? Nee, niet zeggen dat ze er heus wel wat doen, ze doen niets! Niets! Een complete 3-baans snelweg is kilometerslang gehalveerd door geelrode schildjes. Er zijn twee smalle rijstroken gemarkeerd met gele strepen. Maar verder gebeurt er niets! Ook niet op de andere rijstroken. Heel soms, als je geluk hebt, zie je een paar onbeheerde werkvoertuigen staan. Maar de werkers? Die zitten aan de bratwürst denk ik. Oh nee wacht, ik heb, op de heen- en terugweg samen één (1!!!) werkvoertuig gezien met draaiende oranje zwaailichten. Of er iemand in zat heb ik niet kunnen zien. Hij stond ook stil overigens. En dan, als er niet gewerkt wordt, dan is het piep-weer! Smerige motregen die het zicht belemmerd. Niet in de laatste plaats, omdat er vrijwel nergens ZOAB ligt, dus dat als er maar een beetje een natte weg is alles opspat en de omgeving verandert in één grote mistige zooi. Wat dan weer file veroorzaakt. Bah! Oh en als er geen file is dan heb je dus amper zicht, al geven die dikke BMW SUV’s daar natuurlijk niets om en rijden die gewoon 170, hoeveel plassen er ook op de weg liggen. Had ik al gezegd dat ik een hekel had aan de Duitse Autobahn? Nou, dat heb ik dus.

We besluiten de navigatie van de auto even te laten voor wat het is en de actuelere informatie van Google Maps te gebruiken. Zo hebben we ook een beetje zicht op wat ons te wachten staat. Google Maps begeleid ons naar de route met de minste vertraging. En deze loopt gek genoeg dwars door Hamburg heen. Eén voordeel: we rijden. De enige momenten dat we echt stil staan is als we voor een stoplicht staan. Na weer een heel stuk Baustelle gaan we op zoek naar een McDonald’s om wat te eten. Het is dan inmiddels half zeven. Zonder vertraging en tussenstops hadden we om half acht thuis kunnen zijn, de verwachting van Google staat inmiddels op kwart voor tien. De McDonald’s vinden we en we nemen er even rustig de tijd om te eten. Met een beetje geluk zijn dan tegelijkertijd de files een beetje meer opgelost. De meiden kunnen even hun schermpjes opladen, omdat er hier stopcontacten zijn. Hun iPad was leeg door de vele filmpjes en spelletjes die ze onderweg gedaan hadden.

mobieleeenheid
De mobiele eenheid wordt opgeladen

Dat blijkt redelijk het geval. Bij vertrek geeft Google nog een verwachte vertraging van ongeveer een kwartier. We rijden redelijk door, met soms stukken langzamer vanwege het slechte weer en slechte zicht. Net iets voor half elf rijden we onze eigen straat weer in. We zijn thuis! Twee dolblije katten komen ons tegemoet. Ze kroelen van blijdschap en ook wij vinden het heerlijk dat we Snoesje en Raket weer kunnen knuffelen. Op de bank zijn precies twee plekken met enorm veel haren te zien waar ze de afgelopen weken steeds gelegen hebben. Terwijl de meiden met de katten knuffelen en genieten dat ze hun eigen kamertje weer hebben, pakken Joke en ik de auto uit. Dan zoeken we allemaal ons bedje op. We hebben het geweldig gehad in het prachtige Zweden. Dit was echt een heerlijke vakantie met ervaringen die we nooit zullen vergeten.

Advertenties

Een reactie op “Dag 19 – Vrijdag 11 augustus 2017

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s