Dag 16 – Dinsdag 8 augustus 2017

Het belooft vandaag weer een prachtige dag te worden! De verwachtingen zijn zelfs nog iets beter dan gisteren. Het zonnetje schijnt al volop als we wakker worden en we dekken dan ook de buitentafel om daar te gaan ontbijten. We smeren ons direct in met zonnebrand, want de zon is al krachtig rond de ontbijttafel. Na het ontbijt pakken we meteen de spullen voor een ochtendje strand.

Nu we weten waar we moeten zijn is het strand gemakkelijk te vinden. We parkeren de auto en lopen het trapje af richting strand. Daar valt meteen op dat de zee veel ruwer is dan gisteren. Er zijn veel meer golven, maar ook is het water veel hoger, waardoor het strand nog kleiner is dan gisteren. Wel vreemd, want we zijn er zo’n beetje rond dezelfde tijd. Als we een tijdje liggen en er niet echt verandering in komt ben ik toch benieuwd hoe dat zit. Zou de Oostzee geen getijde kennen? Maar waarom is het water dan wel zoveel hoger? Thanks to internet in het buitenland zoek ik met mijn 4G verbinding op het strand op Wikipedia uit hoe het zit. Daar lees ik dat het door luchtdrukverschillen komt. En dat de hoogte van de zeespiegel zo maar liefst 2 meter kan variëren.

ruwerezee
De zee is een stuk ruwer dan gisteren en het strand een stuk smaller

De meiden vermaken zich met het springen over de golven en het zoeken van stenen. Joke en ik liggen lekker een tijdschrift te lezen. De zon is eerst nog een beetje bedekt achter wat sluierbewolking, maar naarmate de tijd vordert komt deze er steeds meer doorheen. Enkele tientallen meters verderop zijn de meiden begonnen een zandkasteel te bouwen in de branding.

stapelstenen
Joke stapelt de stenen die de meiden verzameld hebben op elkaar

Na twee uurtjes strand gaan we terug naar het huisje. We wilden vandaag ook nog een wandeling maken en aangezien deze ruim 9 kilometer is, hebben we daar wel de tijd voor nodig. De vorige wandeling nabij Torsby was ook ongeveer deze afstand en daar hebben we inclusief pauzes met de meiden 4 uur over gedaan. Met een broodje uit het vuistje en de wandelschoenen aan de voeten beginnen we aan de tocht. Lotte mag de kaart met de route vasthouden en wijst ons de weg. Sarah en Lotte hadden allebei niet echt zin in een wandeling, maar ze proberen zich te vermannen. De belofte dat we halverwege de tocht door een schapenwei met schapen zullen lopen geeft Sarah nog enige motivatie.

De route loopt via een soort openlucht podium. Daar worden gedurende ‘het seizoen’ veel optredens gegeven volgens Anneli. Volgens haar is het vakantieseizoen hier eigenlijk al ten einde of bijna aan zijn einde. Als we net zo’n beetje het bos in wandelen zien we het podium wat ze bedoelde. Onder leiding van Sarah klimmen we het podium op. We zetten even een liedje op de telefoon op en dansen dan gezellig zonder toeschouwers op het podium. Onder het mom van dat ik energie moet overhouden voor de wandeling ben ik er vrij snel klaar mee, maar de meiden dansen nog even door.

meidendansen
De meiden dansen op het podium

We vervolgen onze wandeling die door een bos, langs een meer en een aantal kleine beekjes gaat. Dan komen we uit bij de waterval. Althans, zo werd het overal beschreven, zo klinkt ie van verre ook, maar wij hadden een natuurlijke waterval in ons hoofd. Wat wij zien als we aan komen lopen is meer een soort stuwdam. Goed, daarachter heb je wel een beetje het idee van een waterval, maar wij kwamen met andere gedachten. We gaan even zitten op de stenen naast het water en eten nog een kaneelbroodje. Dan is er even wat strijd over wie waar mag of kan zitten en stapt Sarah boos weg. Ze klimt ergens verderop op een muurtje en gaat hoog in het gras zitten. Op zulke momenten komt toch de vermoeidheid wel naar boven. Als we verder willen lopen blijft ze nog even boos, maar langzaam trekt ze weer bij.

meidenposerenbijwaterval
Sarah en Lotte poseren bij de waterval

We lopen door en moeten dan naast een hek over een klein trappetje heen klimmen. Dit leidt vast naar de schapenwei, al zien we geen schapen. Wel een moeder met twee kinderen en een hond die voor ons uit liep. Ze vraagt of we bekend zijn in de omgeving, omdat ze niet goed meer weet hoe ze nou gelopen is. Ze weet niet meer waar haar auto precies staat. We laten haar ons kaartje zien, maar kunnen haar verder ook niet echt helpen. Ze gaat maar proberen dezelfde weg terug te lopen. Terwijl we met haar staan te praten komen er vanuit een bosperceel even verderop een aantal schapen aangelopen. Ik twijfel of dat goed gaat met de hond die de vrouw bij zich heeft, maar ze is net vertrokken als de schapen dichterbij komen. Sarah wil ze graag aaien, maar de schapen zijn te schuw.

sarahprobeertschaapjesteaaien
Sarah probeert de schapen te aaien

We lopen verder over het pad dat de schapen zelf ook volgen. Het landschap is heel heuvelachtig. Het is een heel bijzonder landschap dat een beetje doet denken aan de Teletubbies of het standaard bureaublad van Windows XP 🙂 . Het paadje leidt naar ‘the lonely tree’, een mooi gevormde boom die precies bovenop zo’n heuvel staat. Van daaruit heb je een mooi uitzicht over het gebied. Je ziet de zee en het dorpje Rörum. Even denken we vanuit hier snel door te kunnen steken en zo een stuk van de route te kunnen afsnijden, maar als we op een iets te lastig prikkeldraadhek stuiten geven we ons toch maar over aan de officiële route. We passeren diverse boomgaarden met appels, peren en pruimen. Het is hier echt een gebied van fruittelers.

Inmiddels beginnen we allemaal wel wat moe te raken en hebben onze voeten behoefte aan rust. Maar we zijn er nog niet. We lopen inmiddels wel het dorpje in, waar de meiden bij de, toch behoorlijk grote, dorpsschool even met de speeltoestellen spelen. Dan zetten we door en doorstaan de laatste kilometers. We lopen langs een Creperie, waar Anneli al over vertelde en we ook al op Internet wat over gelezen hadden. Deze zou befaamd zijn in de omgeving. Volgens hun website kon je er alleen op reservering eten, al had Anneli daar niets over gezegd en ook buiten op hun bordjes staat er niets over. Wel staan de openingstijden met een kwastje op bordjes geschilderd. En laat nou net tussen vier en vijf de zaak gesloten zijn. Wij lopen er kwart voor vijf langs. Als ze nou open waren hadden we even kunnen informeren. Joke en ik hadden wel het idee om hier wellicht vanavond te gaan eten. Dan straks maar gewoon eens langs rijden.

sarahenikkijkenuitoverhetlandschap
Sarah en ik kijken uit over het landschap

Terug bij het huisje ruil ik mijn wandelschoenen voor sneakers en trek weer een lange broek aan. De zon is inmiddels verdwenen achter wat dikkere bewolking en dan is het wel meteen een stuk frisser. We besluiten die creperie te gaan bezoeken. Hoewel het te lopen zou moeten zijn, we zijn er immers langs gekomen, gaan we toch maar met de auto. We vinden dat we wel genoeg gelopen hebben vandaag. Als we de geschilderde bordjes volgen die de parkeerplaats van de creperie aanwijzen snappen we opeens waarom dat reserveren verplicht is. Het terras zit overvol en er staan gigantisch veel auto’s. Zonder het überhaupt te vragen gaan we een andere optie qua restaurant opzoeken.

En dan begint een bijzondere tocht. Allereerst willen we graag een ‘gewoon’ restaurant. Eens een keer geen hamburgers of pizza. Maar zo heel veel keuze is er niet. We zoeken er gewoon eentje op met de navigatie. Maar als we ‘u heeft uw bestemming bereikt, links’ horen, zien we links een gewoon woonhuis met wasgoed aan de waslijn. Ik rij iets verder door, maar daar is alleen een hotel, geen restaurant. Ik draai een zijweg in en bij het eerstvolgende kruispunt draai ik. Misschien dan maar gewoon bordjes volgen. Ik zag bordjes met een mes en vork als teken van een restaurant. We volgen ze braaf en komen dan uit bij een hotel-restaurant midden in de weilanden. Het ziet er ontzettend sjiek uit, maar vooruit. We krijgen honger. We parkeren de auto en lopen het terrein op. Binnen informeren we of er plek voor ons is, maar het blijkt vol. Volgens de serveerster is er wel ongeveer een kilometer verderop een restaurant waar we het zouden kunnen proberen. Terwijl ze ons dat vertelt draait een ander stel dat achter ons was binnengekomen om en gaat ook verder zoeken.

Als we bij het andere restaurant aankomen, blijkt dit één van de aanbevelingen van Anneli te zijn. Het andere stel dat achter ons stond bij het vorige restaurant staat bij de oprit naar een bord te kijken. Wij rijden ze voorbij, maar snappen dan waar ze naar keken. Dit restaurant is om zes uur gesloten. Pff… dan de navigatie maar weer. Toch maar een pizzeria dan. Er staat een bordje bij de oprit: sangt. Google Translate erbij en ja hoor: sangt = gesloten.

We zijn er echt klaar mee en zoeken nu op internet naar een restaurant dat wel open is. In Kivik is een pizzeria die nog tot acht uur open is. Het is inmiddels zeven uur, maar het moet dus nog net lukken. Als we aankomen zien we dat er ook mensen pizza’s afhalen. Even gaan we op het terras zitten, maar dan besluiten we ook gewoon lekker af te halen en deze in het huisje op te smikkelen onder het genot van een filmpje. Met de pizzadoos op schoot kijken we met z’n viertjes Alles Is Liefde. De meiden begrijpen nog niet alles van de film, maar naarmate het verhaal vordert lukt dat steeds beter. En dan is het echt laat! Tijd om snel het bed in te kruipen. Als we de dag nog even doornemen voor het slapen gaan, kan Lotte al bijna niet meer geloven wat er allemaal gedaan hebben vandaag. Ik neem nog even tijd om al die belevenissen in mijn blog te verwerken en kruip dan ook het bed in.

Advertenties

2 reacties op ‘Dag 16 – Dinsdag 8 augustus 2017

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s