Dag 8 – Maandag 31 juli 2017

De eerste week van onze vakantie zit erop. Vandaag staat een wandeling door het Värmlandse landschap op het programma. Vlak voor de vakantie hebben we een boekje aangeschaft waarin verschillende wandelingen in Värmland, de regio in Zweden waar we ons nu bevinden, staan beschreven. We hebben er eentje uitgezocht van ruim 8 kilometer. Dat is één van de weinige tochten onder de 10 kilometer. Als we er een dag voor uittrekken, moet dit te doen zijn voor de meiden (en ons 😉 ). Ik word pas laat echt wakker en dus zijn we niet al te vroeg op pad. Ik maak broodjes die we onderweg naar het startpunt kunnen eten. Värmland is qua oppervlakte ongeveer half zo groot als Nederland. Het is dus niet gek dat je vaak toch behoorlijke afstanden moet overbruggen. Naar het startpunt van de wandelroute is het ongeveer een uur rijden.

De wandelroute start aan de rand van het Kymmen meer. Het is een vrij groot meer, dat door de harde wind die er vandaag staat beste golven heeft en daardoor iets weg heeft van een zee. We parkeren de auto op een klein parkeerplaatsje vlak bij het meer en Sarah leest de routebeschrijving. De tocht start op een steenslagweg en na ongeveer een halve kilometer komen we zowaar een groepje wandelaars tegen die ons tegemoet komen lopen.  In Zweden zijn vrijwel geen wandelroutes aangegeven, maar dankzij de goede omschrijvingen van het boekje kunnen we de route goed volgen. Toch lijkt het erop dat wel iemand iets heeft aangegeven met oranje stippen. Dat staat ook wel in de beschrijvingen te lezen. De auteurs geven aan dat de route die we nu lopen een aantal andere wandelroutes aan elkaar heeft geknoopt, zodat er een rondwandeling ontstaat.

De weg tussen afwisselend bos en graslanden is vooral een paradijs voor vlinders. Terwijl we over het pad lopen worden we omringd door vlinders. Ze vliegen vrolijk door de berm van het pad, waar diverse wilde bloemen groeien. Ook bijen en hommels genieten van dit natuurschoon.

vlinder
Diverse vlinders in de berm van het pad

We wandelen langs een boerderij waar twee mensen gras aan het wieden zijn. Daar wandelen we een pad in dat richting een bos leidt. Het Zweedse landschap kenmerkt zich door de vele rotsen die bedekt met mos overal tussendoor liggen. Zowel in de graslanden, langs de meren als midden in het bos. De rotsen of keien hebben verschillende formaten. Van soms wel enkele meters hoog tot kleinere ter grootte van een voetbal. Maar allemaal hebben ze die kenmerkende moslaag er bovenop liggen. Het geeft het landschap een sprookjesachtige sfeer.

wandelen
We wandelen heerlijk door afwisselende landschappen

De route die we lopen heeft volgens de schrijvers van het boekje een zwaarte 1 meegekregen. Het is ook een goed te lopen route, al moet je soms best een beetje klimmen en klauteren. We hebben de instructies echt wel nodig om het pad te kunnen herkennen, want sommige graspaden zijn behoorlijk begroeid. Dan is het echt een beetje survivallen tussen de grassprieten totaan je oksels door. Maar altijd is er weer die oranje stip die ons aangeeft dat we nog op het goede spoor zitten.

hogegras
Soms zijn de paden echt dicht begroeid

Als we een klein beekje oversteken geeft de beschrijving aan dat we rechts aan moeten houden. Direct na het oversteekje is er een pad dat naar rechts richting een meer gaat. We volgen het, maar naarmate we verder komen wordt het pad steeds moeilijker te herkennen. De grond onder onze voeten wordt ook steeds drassiger. We lopen op een bepaald moment nog geen meter van het meertje af, maar dan is er echt geen pad meer te vinden. We vrezen dat we toch niet goed zijn gelopen. We twijfelen even wat nu te doen. Toch het volgende GPS punt in de telefoon opzoeken of nog even terug om te zien of er een ander pad is wat we over het hoofd hebben gezien?

meeropwandeltocht
Een klein meer bevindt zich halverwege de wandeltocht

We lopen terug en vinden inderdaad een pad met oranje markering. Als we die verder volgen klopt onze routebeschrijving weer. We besluiten op een paar rotsen even te lunchen. Ieder een eigen rots als stoel genieten we van een soort zachte knäckebröd met kaas die ik deze ochtend voorbereid heb. Dan vervolgen we onze weg weer en mogen we via een houten bruggetje een klein watervalletje oversteken. Na nog wat geslinger door het bos lopen we over een iets breder pad. Links en rechts van dit pad bevindt zich bos. We zitten echt midden in de natuur nu en we zien een overduidelijke pootafdruk van een eland in het modderige zand. We proberen nog zo stil te zijn als we kunnen, maar we zien geen wilde dieren. Het is natuurlijk ook niet het juiste moment van de dag, maar toch was het leuk geweest.

Langzaamaan komen we meer in de bewoonde wereld. Al is het nog een hele tocht vanaf het laatste huis wat we voorbij liepen tot we weer bij een steenslagweg komen. Daar is een prachtig doorkijkje met een dikke boom, een typsich Zweedse woning en op de achtergrond een meer. De meiden poseren bij de boom en Joke maakt foto’s. Sarah en Lotte hebben allebei zo hun ideeën over de poses die ze willen neerzetten.

meidenposerenbijboom
De meiden poseren bij de dikke boom

Dan volgen we de weg naar beneden die uitkomt op de asfaltweg. Deze weg leidt naar de parkeerplaats waar we de auto zien staan. We hebben een tocht van in totaal 9 kilometer in de benen en lopen nog even naar het meer. Het is wel wat winderig, maar toch trekken de meiden en ik onze zwemspulletjes aan. We hadden ze meegenomen, omdat er in de omschrijving ook al stond dat je in dit meer eventueel kon zwemmen. Er zijn een soort strandjes, al liggen die wel vol met stenen. De wind maakt het wat fris als de zon achter de wolken is. Maar als het zonnetje straalt dan is het prima te doen. Ik loop het meer in en kom er achter dat het heel erg lang ondiep is. Meters ver loop ik het meer in en het water komt nog altijd niet tot mijn knieen. Hoe verder ik kom, hoe frisser het water echter wordt. Dan komen de meiden er ook aan en dus loop ik terug. Hoe verder ik terugkom hoe meer ik merk dat het water vooraan een stuk warmer was.

welopenhetmeerin
We lopen het meer in

Van zwemmen komt het hier dus niet, omdat je dan wel erg ver moet gaan en het dan ook wel erg fris is. We vermaken ons nog even met het bouwen van een dam van de stenen die vooraan in het meer liggen. Dan drogen we ons af, kleden ons aan en gaan op weg naar een restaurant. In een toeristenkrantje die ik bij het Moose Park had meegenomen zagen we een restaurant dat helemaal in jaren ’50 stijl was. Diner 45 heet het en het is net of je een Amerikaanse hamburger tent uit de 50’s binnen stapt. De muziek is 50’s, de bedrijfskleding is 50’s, eigenlijk is alles er 50’s. Nou ja, je kunt er wel gewoon pinnen en ze gebruiken van die apparaatjes die piepen als je je eten bij de balie op kan halen. “Die hadden ze toen toch niet papa”, zegt Lotte terecht. Nee Lotte, inderdaad die niet. Maar het sfeertje is wel leuk. Lotte krijgt frietjes en kipnuggets in een kartonnen 50’s auto. Sarah heeft American Pancakes. Joke en ik hebben een Cheeseburger met bacon en frietjes. We hebben er ook milkshakes bij besteld, maar die laten maar op zich wachten. De dame bij het afrekenen had al wel gezegd dat het wat langer kon duren, omdat het druk was. En dat terwijl het toen wij afrekenden nog wel meeviel. Toen we zaten te wachten zwol de rij echter aan en stonden de mensen zelfs tot buiten.

diner45eten
Klaar om te gaan smullen van ons avondmaal

We hebben ons eten al op en dan nog zitten we te wachten op de milkshakes. Maar als ze komen was het het wachten wel waard. Het zijn heerlijke vers gemaakte shakes met extra saus en versiering. We smikkelen er heerlijk van. Eigenlijk konden ze prima doorgaan als toetje, maar de toetjes zagen er ook zo lekker uit. We laten dus de shakes gewoon even zakken en bestellen dan lekker nog een ijsje toe. Al hadden we beter de ijsjes samen kunnen delen, want ook deze zijn vers, groot en lekker. Maar onze buikjes zitten echt vol en dus eten we ze maar voor de helft op. Ach ja, dat moet kunnen toch? We koken al vaak braaf in het huisje, dus als we dan een keer buiten de deur eten dan mogen we ook wel een beetje buitensporig zijn.

Het is heerlijk om te zien hoe de meiden genieten van al deze belevenissen. Ze staan samen nog even te keuvelen voor een jukebox, waarbij ze elkaar gaan uitleggen hoe zo’n ding eigenlijk werkt. Zo af en toe hebben ze hun nukken naar elkaar, maar ze kunnen ook zo heerlijk samen kletsen en de belevenissen opsnuiven. Ik geniet ervan om hun al deze ervaringen mee te kunnen geven. Joke en ik kijken elkaar dan voldaan aan en zijn zo trots op deze kleine lieve meisjes.

We rijden terug naar het huisje, waar de ‘meerzwemmers’ zich opfrissen in de douche en de meiden dan hun bedje opzoeken. Terwijl ik mijn blog schrijf hoor ik langzaam hoe het woelen en zuchten boven in de bedjes uitdooft en de inspannende dag overgaat in dromenland voor Sarah en Lotte. Joke leest heerlijk een boek op de bank tegenover me. Eens zien wat morgen de dag zal brengen. Sarah heeft haar zinnen gezet op zwemmen in het meer. Ik heb gezegd dat dat mag als het weer goed genoeg is. We zullen het beleven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s