Dag 5 – Vrijdag 28 juli 2017

Ik word ’s nachts wakker van een flinke regenbui. Volgens de weersverwachting zou het vandaag de meest regenachtige dag van de week worden. Al lijkt de voorspelling wel vaak te veranderen. Want toen ik gisteren keek zou de regen al alleen nog maar in de ochtend zijn. En het weercijfer van 5 was inmiddels alweer veranderd in een 7. Toch hadden we deze dag benoemd als een dag om spelletjes te doen met de open haard aan. Ik val weer in slaap en word rond half negen weer wakker. We gaan naar beneden en maken een ontbijtje klaar. Het regent nog steeds, maar niet zo hard als vannacht. Het is een mooi gezicht om de dampende bossen om het meer te zien.

Na het ontbijt maken we ons klaar om het spel Unlock! te spelen. Dit spel hebben we voor de vakantie gekocht en heeft drie scenario’s die de ervaring van een Escape Room moeten geven. Het is een spel vanaf 10 jaar, maar we geloven dat Lotte dit wel aan kan, gezien haar puzzelvermogen. Ik maak de haard aan en Joke leest de uitleg voor. Als we de uitleg hebben doorgenomen willen we, volgens advies, beginnen met de Tutorial, maar deze blijkt niet in de doos te zitten. We zullen dus meteen met het echte spel moeten beginnen. We starten met het scenario van de kwaadaardige professor Noside die de wereld wil verwoesten. Het is een leuk spel met verschillende puzzels. We merken wel dat we de Tutorial gemist hebben, waardoor we soms de opzet nog niet helemaal snappen. Toch lukt het goed om het met z’n vieren te spelen. We hebben wel een aantal hints nodig en halen het niet binnen de 60 minuten, maar het was wel een leuke ervaring. De meiden vonden het ook heel erg leuk. Wie weet spelen we de andere scenario’s ook nog een keer als het nog eens een verregende dag is deze vakantie. We gaan lunchen en spelen daarna nog een spelletje Vlotte Geesten. Tussendoor knapte het weer een beetje op, maar als het weer wat bedompt is geworden lijkt dit effect te hebben op de haard. De trek is eruit en langzaam heeft de kamer zich gevuld met rook. Ik probeer uit alle macht de trek terug te krijgen, maar dat gaat moeizaam. Het brandalarm begint te piepen. Toch lukt het uiteindelijk wel weer als ik het vuur wat verkleind heb.

vlottegeesten
Vlotte Geesten spelen

Inmiddels is het zonnetje doorgebroken en lijkt de weersvoorspelling uitgekomen dat het vanaf de middag beter weer wordt. We hadden al bedacht dat als dat echt zo zou zijn, we in de avond het meer op willen met de roeiboot. Misschien zien we dan wel dieren vanaf het meer. We besluiten dus vroeg met het avondeten te beginnen. Vandaag staan pannenkoeken op het menu. Ik probeer met de vertaal-app de juiste verhoudingen van de verpakking af te lezen en dan begint Joke samen met Lotte met het beslag maken. Joke bakt de pannenkoeken in de grote koekenpan, die eruit ziet als een hapjespan. We dachten dat dat lastig zou zijn, maar het gaat vrij goed. Zelfs de eerste pannenkoek lukt meteen! Dat wil wat zeggen. Het duurt wel even voordat ze klaar zijn, omdat er maar één pan is. Uiteindelijk zijn ze toch klaar en dekken we de tafel. En als we buiten gaan zitten om te eten begint het toch weer te regenen. Wel zien we in de verte blauwe lucht. De regen waait een beetje in de veranda en Sarah en Joke worden er nat van. Toch zijn het bikkels en blijven ze zitten. Als de buitjes zijn weggedreven knapt het pas echt op. Er zijn slechts nog wat witte wolkjes te zien aan een verder helder blauwe hemel.

beslagmaken
Lotte helpt beslag maken

Ingesmeerd met zonnebrand en anti-muggen spul gaan we naar het meer toe. De prachtige tocht door het bos heeft iets mysterieus nu de zon schijnt en de laatste regen aan het verdampen is. Vanaf de rotsen trekt een damp op waar de zon prachtig op schijnt. De meiden kijken er vol verwondering naar en proberen de damp met hun handen te voelen.

We tillen de roeiboot het water in en vertrekken. Lotte vindt het nog steeds eng. Het roeien gaat Joke goed af. Mij iets minder. Daardoor is het lastig om recht vooruit te varen. Als Joke af en toe een slag overslaat lukt dat. Het is net als tennissen of dansen, ik heb er het gevoel niet voor om dat soepel te doen ofzo. Maar goed, we komen vooruit en komen steeds meer richting het midden van het meer. Even later zien we ons huisje vanaf het meer goed liggen bovenop de berg. Echt stil zijn is lastig met twee meisjes, waarvan er eentje het liefst zo snel mogelijk weer op de kant is en de andere het erg moeilijk vindt om stil te zijn of stil te zitten. Maar als ze wel stil zijn is het ook echt doodstil. Zo’n bijzondere ervaring is dat. Midden op een groot meer met bergen en bossen om je heen en gewoon helemaal geen geluid. Af en toe een vogel of een paar kinderen die bij een huis verderop naast het meer spelen. Maar vooral absolute stilte.

ophetmeer
Even een selfie op het meer

Als we terugkeren bij de steiger tillen we de boot weer uit het water. De meiden verzamelen van alles waarvan ze een bootje willen maken. Takjes, dennenappels en blaadjes. Joke geniet van de zon op haar huid en ligt op de steiger. De hemel is strakblauw geworden en we zien naast de ondergaande zon nu ook de maan aan de hemel staan. We gaan terug naar het huisje en de meiden maken zich klaar voor het bed. Ze mogen nog even alleen op bed lezen en Joke en ik gaan buiten zitten genieten van de stilte en kijken of we de reetjes nog te zien krijgen. Daarvoor is het te laat, of ze zijn er gewoon vanavond niet. Wel weer die heerlijke stilte. Ik besef me dat het in de Zuidelijke warme landen vaak ook wel stil kan zijn, maar dat die stilte dan overschaduwt wordt door het sjerpende geluid van krekels. Hier zijn geen krekels en dus is het echt intens stil.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s