Vakantie Italië – Dag 15

Verslag van onze vakantie in een appartement van Antico Borgo in San Martino, Riparbella, Italië – 9 t/m 23 juli 2015

Donderdag 23 juli

Vandaag is dan echt de laatste dag van onze vakantie. Ons vliegtuig vertrekt om 14:35u vanaf Pisa Airport. Het appartement moeten we om 10:00u verlaten. Dat komt allemaal netjes uit, want daardoor kunnen we rustig nog ontbijten bij het ontbijtbuffet en daarna rustig richting luchthaven rijden. Voordat we gaan ontbijten pakken we de auto in en brengen we de overgebleven boodschapjes naar het appartement van het andere Nederlandse stel. Zij zitten in een ander gebouw. De gebouwen die appartementen bevatten heten Il Frantoio en Il Granaio. Wij zitten in Il Frantoio, dan is er het hotelgebouw en daar achter ligt Il Granaio, waarin ook het restaurant zit. De meiden lopen even met me mee. De doos met spulletjes zetten we voor hun deur klaar. Dan gaan we naar het ontbijt.

Lotte krijgt weinig binnen. Ze is merkbaar gespannen voor de terugreis en spanning bij haar slaat altijd op haar maag, de arme meid. Sarah heeft nergens last van en geniet nog even voor de laatste keer van dit ontbijtbuffet. Zij is niet de enige overigens, want ook ik geniet er zelf nog even van. De meiden gaan nog even bij het speeltuintje en bij de katten kijken, terwijl ik van mijn laatste Italiaanse cappuccino geniet. Dan gaan we uitchecken bij de receptie. Daar is voor de vrouw nog even wat onduidelijkheid over door ons genoten ontbijt. Een paar keer moesten we op een blaadje tekenen dat we gingen ontbijten. Iedere ochtend werd er naar je kamer- of appartement-nummer gevraagd en af en toe kwamen ze daarna met een papiertje waar we dan op moesten tekenen. Waarschijnlijk hadden ze die in haar systeem genoteerd als extra genoten ontbijtjes. Maar omdat wij een boeking hadden dat inclusief ontbijt was, was er uiteindelijk niets aan de hand. We zeggen arrivederci en verlaten het complex.

De meiden zwaaien de Italiaanse zon gedag
De meiden zwaaien de Italiaanse zon gedag

De weg naar Pisa gaat net als de vorige keer, toen we de toren gingen bezoeken. Via de regionale route. Een aantal kilometers voor Pisa staan zwaar opgedirkte Afrikaanse dames langs de kant, met te korte rokjes en hun billen naar achteren. Die waren er op de heenweg ook. Toen we er nu weer langsreden besefte ik dat ik dat bijzondere fenomeen helemaal niet had opgenomen in ons reisverslag. Joke filmde toen een stukje van de weg naar Pisa en net op dat stuk stonden die dames. Bij zo’n soort uitvoegstrook voor pech. Wel bijzondere Italiaanse pech zul je dan hebben, als je daar strandt ;-).

Net als de vorige keer wil de navigatie iets voor Pisa een andere weg volgen dan de borden aangeven. Omdat we ruim op tijd zijn besluit ik die weg deze keer maar te volgen. Ik heb namelijk het idee dat we op de terugweg vanuit Pisa ook via die weg gekomen zijn. En inderdaad: we herkennen een gedeelte wel. Ruim op tijd, het is dan rond 11:15u, komen we aan bij de parkeerplaats van de luchthaven. Ik parkeer de auto en we halen alle spullen er uit. Nu hopen dat de kleine schade aan de achterzijde, die op de parkeerplaats in Pisa leek te zijn ontstaan, niet wordt opgemerkt. Voor de zekerheid maak ik nog even foto’s van hoe de auto daar staat en in welke staat, zodat me later geen overdreven schades aan de broek gehangen worden.

De huurauto staat netjes op zijn plek
De huurauto staat netjes op zijn plek

Bij de balie overhandigen we de stoelverhoger van Lotte en de autosleutels en papieren. De man vraagt of alles naar wens was en laat me tekenen “for not having an accident”. Ik teken braaf. Het voelt wel een beetje dubbel, maar ik verschuil me er maar achter dat ík geen accident heb gehad. En misschien maak ik me ook wel veel te druk om dit, in Italiaanse ogen, kleine schrammetje. Als je de gemiddelde auto in Italië ziet, dan is het echt een gebruiksvoorwerp. De enige nette auto’s zijn dure bakken van een ton of meer. Ik denk dat die mensen een jaarabonnement op de schadehersteller hebben ofzo. Of die Italianen zijn bij zulke auto’s in de buurt opeens wèl voorzichtig. De man neemt de formulieren in en vindt het verder goed zo.

We nemen de shuttlebus naar de luchthaven en zoeken daar een plekje om even iets te drinken. We zijn immers 3 uur eerder op de luchthaven dan dat ons vliegtuig zal vertrekken. We spelen, voor de verandering, een spelletje pesten (kaarten). Na een klein uurtje gaan we op zoek naar de check-in balies. Daar staat het vliegtuig al wel op aangegeven, maar er is nog geen balie toegewezen. We gaan dus eerst even voor een plaspauze. Na nog ruim een half uur zien we dat er bij een aantal balies wel bordjes van Transavia staan. Hier staat ook al een rij achter. We besluiten dan maar gewoon in die rij te wachten en vanaf daar de schermen in de gaten te houden. En vrijwel zodra we aansluiten in die rij verschijnt er op de schermen boven de check-in balies het logo van Transavia en KLM en de tekst “check-in open”. Als we bijna aan de beurt zijn moet Sarah “heel nodig plassen!”. Die gekke meid plast altijd in twee etappes. Bijna standaard moet ze binnen een half uur nog een keer. Ze moet het even volhouden tot we ingecheckt zijn.

Wachten duurt zo een stuk minder lang
Wachten duurt zo een stuk minder lang

Na de tweede plaspauze van Sarah lopen we direct door naar de gate. De security check gaat goed, niemand van ons hoeft gefouilleerd en we kunnen simpel verder lopen. Daar gaan we op zoek naar iets te eten. We vinden een klein zaakje met wat broodjes en halen daar wat. Ook halen we vast wat te drinken voor onderweg. En dan begint wachtmoment nummer drie. Tijdens het wachten spelen de meiden Italiaantje. Ze kletsen in een taal die voor hen Italiaans is met elkaar. Omdat de wachtruimte direct bij gate 9, waar ons vliegtuig zou komen, vol was, zijn we bij de ruimte van gate 10 gaan zitten. Als er beweging komt bij de gate willen we in de rij aansluiten. Maar die blijkt al tot voorbij de schuifdeuren van de wachtruimte te lopen. En om daar nou helemaal achteraan aan te sluiten is ons ook weer wat te gortig. Maar de boze blik van een wachtende mevrouw, die blijkbaar bang is dat we gaan voorkruipen, doet me besluiten gewoon maar weer op ons plekje te gaan zitten en te wachten tot we de gate door kunnen.

Even later is dat het geval. En dan blijk je ook aan twee kanten door de gate te kunnen. We voegen dus gewoon in de rij in en belanden precies achter die bewuste mevrouw. Om uiteindelijk ook direct naast haar te staan in de bus die ons naar het vliegtuig brengt. In het vliegtuig hebben we dezelfde plekjes als op de heenweg. Stoel 27A en B en 28A en B. Het vliegtuig moet een aardig eind taxiën. Voor ons zien we een toestel van Ryan Air opstijgen. En daarna zijn wij aan de beurt. De meiden vinden het even weer spannend, maar ook wel mooi. Zodra we de lucht in zijn maakt het vliegtuig een draai, waardoor we mooi over Pisa heen kijken. We zien de scheve toren en de dom. En dan steken we de Ligurische zee over en niet lang daarna zijn de Alpen al zichtbaar.

Vanuit de lucht is de toren van Pisa zichtbaar
Vanuit de lucht is de toren van Pisa zichtbaar

Na ongeveer een uurtje vertelt de gezagvoerder dat we boven België vliegen, waar het nog bewolkt is. Maar hij belooft ons dat het in Nederland helder is en dat we over een paar minuten Nederland kunnen zien. We vliegen langs de kust en voor de mensen aan de andere kant van het vliegtuig is het circuit van Zandvoort zichtbaar. Zo fijn om uiteindelijk weer Nederland te zien. Dat keurig strak georganiseerde landje met de bekende bouwstijl en de akkerlandjes en snelwegen. We landen om 16:54u op de Polderbaan, nabij Haarlem, wat ons volgens de gezagvoerder nog 10 minuten taxiën naar Schiphol zal opleveren. Dat heeft ie aardig goed ingeschat, want rond vijf over vijf staan we aan de gate. We bereiden de meiden voor op nog een keer wachten bij de koffers. Meestal duurt dat namelijk wel even.

Als we het vliegtuig uit zijn is het wandelen naar de bagagebanden. Een beste tocht. Maar dan komen we aan bij bagageband 6 en zie ik de eerste tas en koffer van ons al op de band liggen. En als ik beter kijk ligt de andere tas er tussenin. Ik heb dus nog geen moment gewacht bij de band en de eerste 3 koffers en tassen heb ik al. En dan zien we ook nummer vier al aankomen. Ik denk dat we in totaliteit nog geen minuut daar gestaan hebben. Het echtpaar van de zuur kijkende vrouw, die op Pisa bang was dat we zouden voordringen staat ook bij de band. Zij moeten nog wachten als wij al naar de uitgang kunnen. Ik moet er even in mezelf om gniffelen.

En als we vervolgens de schuifdeuren doorgaan wacht daar de volgende leuke verrassing: opa en oma komen ons ophalen! De meiden vinden dat ook helemaal geweldig. Sarah bespringt beiden en knuffelt er op los. We lopen richting de centrale hal en kijken hoe laat de trein gaat. We hebben dan nog maar twee minuten voordat de rechtstreekse trein naar Deventer vertrekt, dus besluiten we eerst maar op Schiphol wat te eten. Bij Dutch&Delicious vinden we genoeg lekkers. De meiden nemen een kindermenu met pannenkoek en ik neem een kipsaté. Bij het bestellen moet ik even wennen dat het weer gewoon in het Nederlands kan. En dat de dame achter de balie zo heerlijk vriendelijk is. Dat heb ik ook gemist. Niet dat de Italianen nou allemaal zo onvriendelijk waren hoor, maar de echt uiterst vriendelijke bediening was wel eerder uitzondering dan regel.

Nederland! Pannenkoeken!
Nederland! Pannenkoeken!

Omdat het eten toch wel even duurde hebben we de rechtstreekse trein van een uur later ook gemist. Ik ga met de meiden even kijken bij het vliegtuigen-winkeltje, waar ze even in de cockpit van een stuk vliegtuig kunnen zitten. Het ding zit vol knopjes en Sarah bedient het stuur. Lotte is helemaal verbaasd dat haar stuur ook naar voren komt als Sarah aan haar eigen stuur trekt. Ik wil een foto maken van de meiden, maar Sarah roept: “Nee papa dat mag niet!”. Ik snap niet waar ze het over heeft, maar als ik mijn hoofd iets verder in de cockpit steek zie ik inderdaad links van me een bordje met een fototoestel met een groot rood kruis er doorheen. Ik begrijp niet helemaal waarom het niet zou mogen en probeer Sarah zover te krijgen dat ik deze regel mag overtreden. Met moeite gaat dat, maar heb ik wel een leuke foto van de meiden kunnen maken.

Gezagvoerder Lotte en co-piloot Sarah
Gezagvoerder Lotte en co-piloot Sarah

We lopen nog even door het winkeltje heen, waar de meiden duidelijk nog in shop-stand staan. Want ze vinden alles leuk en willen alles wel hebben. Maar de centjes zijn op, vanaf nu mag er weer voor gespaard worden. Lotte probeert nog even:  “Maar dat heb ik nu nog niet en als ik het gespaard heb zijn we hier niet meer!”. Zo schattig, maar ik overtuig haar dat papa voor zijn werk nog wel eens op Schiphol moet overstappen, dus dat als zij het gespaard heeft dat ik het dan wel voor haar wil halen.

Dan kunnen we naar de trein. Het is niet overdreven druk in de trein dus hebben we een mooi plekje van 8, waar we naast een moeder en dochter nog precies bij passen. Die moeder heeft haar dochter, die een reis naar Japan achter de rug heeft, van Schiphol gehaald. Het is een gezellige terugreis. De meiden vermaken zich met de mp3-speler, de Nintendo DS en de telefoons van papa en mama. Opa en Oma zijn zo lief geweest om de auto bij het station van Deventer neer te zetten, zodat we niet met de zware koffers in de bus hoeven. Zij nemen de koffers en de meiden mee en Joke en ik nemen de bus. Om tien uur zijn we thuis. Daar blijken ze ook al wat boodschapjes voor ons gehaald te hebben, zodat we de eerste dag niet meteen naar de winkel hoeven. Zo lief! De meiden zijn heerlijk aan het spelen in de woonkamer. Ze hebben van allerlei speelgoed van de speelkamer gehaald en vermaken zich volop. Die zijn ook blij om weer in hun eigen huis te zijn.

Als we allemaal nog even souvenirtjes hebben geshowd gaan we de meiden naar bed brengen. Opa en oma gaan naar huis en ik zet vast een eerste was klaar voor de volgende dag. En dan duik ook ik mijn bed in.

Italië was een mooie vakantie, waarin we veel gedaan hebben. Het kostte me even tijd om echt te kunnen ontspannen. Ik vermoed dat het met name komt omdat ik tot de laatste dag heb doorgewerkt. Ik neem mezelf in ieder geval voor om dat niet meer te doen. Eerst even rust voordat ik op vakantie ga heb ik duidelijk wel nodig. Verder was het een mooi land met vooral veel prachtige historische gebouwen. Ik miste wel een bepaalde mate van relaxtheid, die ik op Corfu en in Frankrijk wel ervaarde. Het kan met mezelf te maken hebben, maar ik denk ook dat de Italiaanse mentaliteit meespeelde. Ik ben in elk geval niet zo verliefd geworden op Italië als ik van zoveel mensen om me heen hoorde. Uiteindelijk zijn de 15 dagen voorbij gevlogen. Dankzij mijn blog kon ik iedere keer een dag nog een keertje herbeleven. Nu wacht nog de volgende traditie: het maken van de vakantiefilm. Een leuk karweitje waar ik ook altijd erg van kan (na)genieten. Ook Sarah kan niet wachten tot ik die film af heb :-).

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s