Vakantie Italië – Dag 4

Verslag van onze vakantie in een appartement van Antico Borgo in San Martino, Riparbella, Italië – 9 t/m 23 juli 2015

Zondag 12 juli

Vandaag staat een bezoek aan het Dinosauruspark op het programma. Nee niet zo’n park met gekweekte dino’s uit de film, maar een park met levensgrote nagemaakte dino’s. Het is een uurtje rijden door de binnenlanden. De meiden hebben voor het eerst goed doorgeslapen en ook wij zijn pas later wakker. Daardoor ontbijten we pas om half tien en gooien we de planning iets om. Eigenlijk wilden we eerst naar het strand en dan rond de middag gaan rijden naar het dinopark. Maar omdat het nu al later is besluiten we eerst naar het dinopark te gaan. Rond twaalf uur komen we daar aan. Naast het park is een klein soort kinderkermisje. Met vaste attributen die me een beetje doen denken aan van die kermis dingen die in de Pipi Langkous-film voorbij komen. Aan de ene kant vergane glorie, maar het werkt allemaal nog wel. Alhoewel, nu we aankomen staat alles stil, maar dat heeft met het tijdstip te maken natuurlijk.

Het toiletgebouwtje bij het dino-park
Het toiletgebouwtje bij het dino-park

De dames gaan nog even naar het toilet in het toiletgebouwtje wat er naast staat. Daarna lopen we naar de ingang van het park. Het park ligt op een wat hoger gedeelte. Bij de ingang, waar ze ook souvenirtjes verkopen betalen we de entreeprijs en krijgen dan vier muntjes. De man achter de balie heeft ons een foldertje overhandigt waar alle dino’s op staan. Alleen de laatste mag je aanraken, zegt ie. Met de muntjes kunnen we een hekje openen waarmee we het park in gaan. Het is een soort bos waar de dino’s in staan. De bomen zijn een soort naaldbomen, maar met een stam als loofbomen. Deze bomen zie je hier veel. Ze geven een mooie beschuttig. We lopen rustig door het parkje en de meiden laten zich informeren door Joke die voorleest wat er op de borden bij de dino’s staat. “Deze eet alleen planten, en deze eet vlees.”. Even later komen we bij de T-Rex aan. “Dit is de gevaarlijkste papa!”, roept Lotte. Als we aan de andere kant van het parkje komen loopt een paadje naar beneden. Vanaf daar is een prachtig uitzicht over de omgeving. Even verderop lijkt een meer te liggen, maar als je beter kijkt zie je dat het een enorm veld met zonnepanelen is. Goed bezig, die Italianen.

De meiden voor één van de dino's
De meiden voor één van de dino’s

Alle dino’s in het park zijn levensgroot. Dat wil zeggen dat ze allemaal 1:1 na gemaakt zijn. Ook is er een levensgrote mammoet. We gaan met z’n allen op de foto bij de mammoet. Als we alle dino’s bekeken hebben is er nog één hele grote over. Die ene die je aan mag raken. Ik denk dat hij een meter of 15 hoog is. De meiden gaan even op zijn staart zitten. Verderop staan een paar van die apparaten die vaak bij de ingang van een supermarkt staan. Zo’n ding dat gaat hobbelen als je er 50 cent in gooit. Uiteraard in dino-stijl. De meiden mogen er allebei een keer op en mogen ook nog een dino-ei uit een apparaat halen. Dan lopen we terug naar het souvenir-winkeltje. De meiden hebben geld van opa en oma gekregen voor op vakantie en ook van ons een zakcentje om zelf iets mee te doen. Dat gebruiken ze nu om hier een souvenirtje te kopen. Lotte koopt een T-Rex en Sarah een gipsen dino-hoofd die je kan uithakken om een mini-dino te vinden.

De meiden kijken omhoog naar de grootste dino in het park
De meiden kijken omhoog naar de grootste dino in het park
Sarah loopt richting de grootste dino in het park
Sarah loopt richting de grootste dino in het park
De meiden zitten op de staart van de grootste dino
De meiden zitten op de staart van de grootste dino

Als we het park uitkomen is de mini-kermis open. Er zijn een soort botsautootjes waarvoor ik een muntje koop. De meiden rijden hun rondjes met een idyllische Toscaanse achtergrond. Daarna vertrekken we weer.

Waar kun je nou zulke autootjes rijden met zo'n uitzicht?
Waar kun je nou zulke autootjes rijden met zo’n uitzicht?

We beginnen weer aan een zoektocht naar een leuk strand. Deze keer had ik in het appartement op de laptop vast wat gezocht. Met behulp van Streetview had ik een strand bij Bibbona gevonden wat me wel wat leek. De weg vanaf het dino-park richting zee is mooi. Het eerste stuk ziet er erg droog uit. Veel grote graslanden waar grote rollen op liggen. Zo af en toe ook een veld met zonnebloemen. Hoe dichter we bij de zee komen, hoe groener het wordt. De wegen zijn veelal 50 km/h wegen. Grote stukken worden zelfs aangegeven met 30, omdat ze hobbelig zijn. Ik probeer me zoveel mogelijk braaf aan de snelheid te houden, tot ergernis van de lokale Italiaan.

Dan rijden we Bibbona binnen, maar zijn nog niet in de buurt van het weggetje dat ik in de navigatie had ingesteld. Bibbona blijkt een apart stadje te zijn. Waar wij moeten zijn is Bibbona di Marina. Als we daar aankomen is het mega toeristisch. Het is er erg druk en overal staan auto’s geparkeerd. Dat belooft weinig goeds. Ik rijd een rondje en probeer een zanderige parkeerplaats op te rijden. Maar het is allemaal vol. We rijden een stuk verder en vinden dan een parkeerplaats met betaald parkeren. Dan sta ik voor de volgende uitdaging. Hoe werkt deze parkeerautomaat? Na wat puzzelen ben ik er uit. Je moet eerst de cijfers van je kenteken intoetsen en dan kan je geld inwerpen. Ik kies voor 2,5 parkeren, omdat het al laat op de middag is. Dan lopen we richting strand. Het paadje gaat tussen de bomen door. Een zelfde soort bomen als bij het dino-park, maar dan wat lagere. Langs de hele kust ligt een soort bosgebied dat de bewoonde wereld van het strand scheidt. Af en toe gaan er lanen tussendoor en hier is het een leuk kronkelpaadje.

We komen aan bij een gebouwtje. Onderin zitten allemaal kleedkamertjes of douches en bovenop zit een soort bar. We lopen naar boven in de hoop hier nog iets te kunnen eten. We hebben namelijk nog niet geluncht. Alleen de meiden hebben onderweg van het dino-park naar het strand in de auto wat druiven en komkommer gegeten. De keuken blijkt dicht. We besluiten langs het strand naar een andere strandtent te lopen. Daar komen we na ongeveer een kwartiertje lopen aan. Het is de strandtent die ik op Streetview had gezien. Het restaurant heeft een luxe kaart, maar ernaast zit een soort cafetaria. Daar bestellen we wat patatjes en een salade. Als toetje bestellen we een echt Italiaans schepijsje.

Met het ijsje in de hand lopen we terug naar het strand en terug naar de plek waar we het strand op gekomen waren. Omdat er nog wat tijd over is kunnen de meiden nog even in de zee spelen. Ze spelen met de golven en ik maak samen met ze een zandkasteel. Joke leest ondertussen een boekje. Dan vliegt de tijd ook alweer en is het tijd om terug naar de auto te gaan. De parkeertijd loopt bijna af en dat geeft stress. Ik schat de tijd verkeerd in en heb mijn verwachtingen niet goed gemanaged. Het leidt tot een ongezellige terugtocht.

Op de één of andere manier geeft het strand hier in Italië ons nog niet de ontspanning die we van Corfu en Frankrijk gewend zijn. Het gedoe om er te komen of de overvolle stranden zelf, ik weet niet wat het precies is, maar het geeft een beetje een stresserig gevoel. Waar we vaak op vakantie de dag opsplitsten in een deel iets ondernemen en een deel strand of zwembad, lijkt dat hier geen goede combinatie. In ieder geval moeten we strand maar onder de noemer ‘iets ondernemen’ scharen. Misschien gaat het ons dan beter af. Morgen staat in ieder geval weer een relax dagje aan het zwembad gepland. Met alleen een uitstapje om boodschappen te doen, maar die weg kennen we al, dus dat zal geen probleem zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s